ต่อจากนี้เราจะไม่พรากจากกันอีกนะคระ

แสงจากตะเกียงน้ำมันดวงน้อยที่วางอยู่มุมกระท่อมไม้เก่าส่องแสงริบหรี่วับแวม ขับเน้นให้เห็นเรือนร่างกำยำของเรืองที่ทาบทับอยู่บนร่างอ้อนแอ้นของฝ้ายบนแคร่ไม้ไผ่ที่ปูทับด้วยผ้าทอผืนหนา กลิ่นอายของไอดินและสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงด้านนอก ยิ่งทวีความรุ่มร้อนภายในกายของคนทั้งคู่ให้พุ่งสูงขึ้นจนแทบระเบิด เรืองบรรจงจูบซับตามไรผมที่ชื้นเหงื่อของฝ้ายอย่างแสนรัก มือหนาที่แสนหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามสัดส่วนเว้าโค้งที่เขาแสนโหยหามาเนิ่นนานราวกับจะสลักความทรงจำนี้ไว้ในกระดูก "พี่เรืองคระ... เบาๆ นะคระ แผลพี่ยังไม่แห้งดีเลย เดี๋ยวเลือดจะออกมากไปกว่านี้..." ฝ้ายกระซิบเสียงพร่าพรางโอบรอบลำคอหนา มือเรียวสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายแกร่งของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกั้นไว้ด้วยความทะนุถนอม "แผลที่หลังพี่ไม่เจ็บเท่าความกระหายที่พี่มีต่อมึงหรอกฝ้าย..." เรืองคร