แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องลอดผ่านยอดไม้ริมน้ำไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มภายในกายของพยัคฆ์ร้ายอย่างเรืองลดน้อยลงเลย แม้บาดแผลที่แผ่นหลังจะยังคงระบมและมีเลือดซึมออกมาจางๆ
ตามขอบผ้าพันแผล แต่ทว่าความต้องการที่จะตีตราจองผู้หญิงที่ชื่อฝ้ายให้เป็นของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมายนั้นกลับรุนแรงยิ่งกว่าพิษไข้ เรืองจัดการสวมสูทสีดำเนี้ยบกริบเพื่อปกปิดร่องรอยการบาดเจ็บ ก่อนจะประคองร่างบางของฝ้ายขึ้นรถยุโรปคันหรูมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอในทันที
"พี่เรืองคระ... รีบขนาดนี้เลยเหรอคระ แผลพี่ยังไม่แห้งเลยนะ"
ฝ้ายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพรางลูบแขนแกร่งของเขาเบาๆ
"พี่รอมานานเกินไปแล้วฝ้าย... พี่อยากให้โลกทั้งใบรู้ว่ามึงคือ 'นางเรือง' เมียตีกฎหมายของกูแต่เพียงผู้เดียว"
เรืองพูดเสียงเข้มพรางกระชับมือเรียวของเธอไว้แน่น นัยน์ตาพยัคฆ์ฉายแววเด็ดเดี่ยวปนเปด้วยความกระหายที่ยากจะซ่อนเร้น
บรรยากาศที่ว่าการอำเภอใน
