ร้านกาแฟหรูใกล้กับมหาวิทยาลัยแสงไฟสีนวลและกลิ่นหอมของกาแฟคั่วชั้นดีไม่ได้ช่วยลดความตึงเครียดของเกมที่กำลังดำเนินไประหว่างแชมเปญและธีร์ธามได้เลย
แชมเปญนั่งไขว้ห้างอย่างมั่นใจ เธอเปิดตำราเรียนไว้ แต่ไม่ได้สนใจเนื้อหา เธอจ้องมองธีร์ธามและใช้คำพูดเล้าโลมตามแผนการที่วางไว้
"ฉันว่าช่วงนี้นายดูดีขึ้นเยอะนะ ธีร์ธาม" แชมเปญเอ่ยชม "มันทำให้ฉันรู้สึกว่า... นายดูน่าสนใจขึ้นเยอะเลยนะ"
ธีร์ธามเงยหน้าจากเอกสาร รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเขาแตกต่างออกไปจากรอยยิ้ม 'หมาหงอย' ที่เธอคุ้นเคย มันเป็นรอยยิ้มที่เย้ายวนและมีเลศนัยซึ่งแชมเปญเคยเห็นแต่ในนิตยสารแฟชั่นของนักธุรกิจหนุ่มเท่านั้น
"ขอบใจ แชมเปญ" ธีร์ธามตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้มขึ้นกว่าปกติ เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร การกระทำนี้เป็นสัญชาตญาณของโฮสชั้นนำที่รู้วิธีการเข้าถึงลูกค้า
"แต่ฉันว่า... ที่น่าสนใจจริ
