ตอนที่ 4 แฟนคุณน้ำเหรอ

พนักงานสาวสองคนพอเห็นธาราเดินนำนับดาวเข้าไปในลิฟต์ ก็พากันมองตาค้างและหันมาพูดกันอย่างตื่นเต้น "คุณน้ำรู้จักจริง ๆ ด้วยอะแก หรือจะเป็นแฟนคุณน้ำ" พนักงานสาวที่พูดถึงนับดาวก่อนหน้านี้ ก็พูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "น่าจะใช่นะ ผิวพรรณดีมาก เสื้อผ้าและรองเท้าแตะนั่นก็แบรนด์เนมทั้งตัวเลยนะ รวม ๆ แล้วน่าจะมากกว่าเงินเดือนเราสองคนรวมกันซะอีก" อีกคนที่พอจะรู้จักเสื้อผ้าแบรนด์หรูก็พูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นไม่ต่างกัน "จริงเหรอ ดีนะที่ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปมาก ไม่งั้นนะ... ไม่อยากจะคิด เธอจะฟ้องคุณน้ำมั้ยว่าเรามองเธอไม่ดี" พนักงานคนนั้นพูดพร้อมกับทำท่าทางหวาดกลัว "คงไม่หรอก ท่าทางเธอน่ารักและเรียบร้อย แบบนี้สิถึงจะเหมาะสมกับคุณน้ำ ฉันเชียร์คนนี้" หญิงสาวอีกคนพูดด้วยสีหน้าสดใส "ฉันก็เชียร์คนนี้" อีกคนพูดสนับสนุนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทันที ส่วนสองหนุ่มสาวที่อยู่ในลิฟต์ก็ยืนเงียบ ๆ จนลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด ธาราก็พูดขึ้นว่า... "รหัสผ่านลิฟต์คือเบอร์โทรของฉัน xxx กดสิ ยืนรออะไร" "อ๋อ… ค่ะ" นับดาวที่ยืนฟังอย่างตั้งใจก็รีบกดทันที และลิฟต์ก็เปิดออก แล้วทั้งสองก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องเพนต์เฮาส์ "รหัสผ่านประตูคือวันเกิดของพ่อแม่และตัวฉัน เธอคงรู้ใช่มั้ย ลองกดดูสิ" เขาพยักหน้าบอกเพราะสองมือนั้นถือของพะรุงพะรังอยู่ "ค่ะ" นับดาวตอบรับแล้วกดอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นรหัสที่ถูกต้อง เพราะประตูห้องเพนต์เฮาส์ได้เปิดออก "เก่งนิ... ที่จำได้ เข้าไปเถอะ" ธารายกยิ้มอย่างพอใจที่เธอจำวันเกิดของพ่อแม่ รวมถึงวันเกิดของเขาได้ พอเข้าห้องมา จู่ ๆ ธาราก็หยุด จนนับดาวชนเข้าที่กลางแผ่นหลังของเขาแล้วเผลอร้องโอ๊ยออกมา ธาราจึงหันกลับมาทำเสียงฮึดฮัดหัวเสียใส่ "เดินไม่ดูข้างหน้าอีกแล้วนะ เหม่ออะไรนักหนา" "เปล่าค่ะ" นับดาวยกมือขึ้นลูบหน้าผากและตอบกลับเบา ๆ "เจ็บซะบ้างก็ดี เอาไป... ออกไปซื้อมาให้นั่นแหละ" ธารามองท่าทางนั้นแล้วพูดขึ้น พร้อมกับยื่นถุงที่มีอาหารสดไปให้เธอ แล้วก็เดินขึ้นไปที่ชั้นบนที่เป็นห้องนอนของเขา ทิ้งให้นับดาวยืนงง ๆ อยู่ "อะไรของเขา บอกดี ๆ ไม่ได้หรือไง สงสัยเป็นผู้ชายวัยทองจริง ๆ" เมื่อได้สตินับดาวก็บ่นตามหลัง เธอเดินถือของไปในห้องครัว และจัดแจงเก็บข้าวของเข้าตู้เย็น ระหว่างนั้นก็คิดเรื่องต่าง ๆ ไปด้วย จนสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นบน ที่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับเธอ ก๊อก ก๊อก~ นับดาวเคาะประตูห้องของธาราเบา ๆ ธาราคิดว่าเป็นแก๊งสี่ทิศ ก็เปิดประตูออกมาแบบไม่ได้คิดอะไร โดยลืมไปว่าตอนนี้มีนับดาวมาอยู่ร่วมห้องด้วย "มีอะไร" ธาราถามโดยไม่มองหน้า เขาเอาแต่เช็ดผมที่เปียกอยู่ "ว้ายยยย" นับดาวร้องลั่นและยกมือข้างหนึ่งปิดหน้าไว้ อีกข้างชี้ไปที่เป้ากางเกงของธารา "เฮ้ย!!! มาได้ไงเนี่ย" ธาราเองก็ตกใจ รีบกุมเป้าของตัวเองไว้ แล้วปิดประตูดัง ปัง!!! "ฉันจะเป็นตากุ้งยิงมั้ยเนี่ย คนอะไร เสื้อก็ไม่ใส่ แถมข้างล่างนั่นมีแค่กางเกงบอล และมันเหมือนมีอะไรอยู่ในกางเกงก็ไม่รู้ ดูตุง ๆ นูน ๆ" นับดาวยืนปิดตาตัวเอง และบ่นเบา ๆ อยู่ที่หน้าประตู ธาราใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดประตูออกมา เขาเห็นนับดาวยืนอายหน้าแดงอยู่ที่หน้าห้องก็ถามเสียงเข้ม "ขึ้นมามีอะไร ฉันสั่งห้ามไว้แล้วไม่ใช่เหรอ" "คือนับดาวจะมาถามว่ามีเตารีดมั้ยคะ พอดีพรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยแล้ว นับดาวว่าจะรีดเสื้อไว้ค่ะ อ้อ... แล้วเครื่องซักผ้าอยู่ที่ไหนเหรอคะ" นับดาวพูดออกมาเสียงอ่อย ๆ "วุ่นวายจริง ๆ ตามมา" ธาราพูดเหมือนหงุดหงิด แต่ก็เดินนำหญิงสาวออกไปในส่วนของห้องซักรีด เขาพาเธอเดินไปยังอีกฝั่งของห้องโถง "ห้องนี้จะเป็นห้องอเนกประสงค์ ปกติจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องให้วันเว้นวัน ส่วนเสื้อผ้าจะมีแม่บ้านมาซักผ้าให้ทุกวันศุกร์ ต่อไปเธอก็เอาเสื้อผ้าใส่ตะกร้ามาไว้ที่ห้องนี้ก็แล้วกัน ส่วนวันนี้ถ้าจะรีดผ้าก็ทำในนี้ได้เลย" ธาราพูดขึ้นเมื่อพาเธอมาที่ห้องฝั่งซ้าย "ค่ะ... พี่น้ำคะ" นับดาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเรียกเขาไว้ "อะไรอีก" ธาราหันมายืนกอดอกถามอีกฝ่ายเสียงแข็ง ๆ "คือนับดาวจะถามว่าพรุ่งนี้เช้าพี่อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวนับดาวทำให้" นับดาวพยายามมองข้ามความหงุดหงิดที่เขาแสดงออกมา แล้วรีบถามออกไปทันที "ทำอาหารเป็นเหรอ" เขาเลิกคิ้วถามเหมือนไม่เชื่อ "ทำเป็นสิคะ แม่กับป้านาราสอนให้ทำหลายอย่างเลยล่ะค่ะ ขนมก็ทำได้นะคะ" นับดาวตอบกลับด้วยท่าทางภาคภูมิใจในตัวเอง "เหรอ งั้นอยากทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร ขอให้กินแล้วไม่ท้องเสียก็พอ" ธาราตอบกลับเหมือนไม่ใส่ใจ "ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เช้าเป็นข้าวต้มกุ้งกับสเต๊กปลานะคะ นับดาวเห็นวัตถุดิบในตู้เย็น บวกกับพี่น้ำซื้อเครื่องปรุงมาแล้ว" นับดาวบอกอย่างสดใส "ตามใจ อย่าทำครัวของฉันเละก็แล้วกัน มีอะไรอีกมั้ย ฉันจะไปดูบอล" ธาราถามเสียงเข้มอีกครั้ง "ไม่มีแล้วค่ะ เชิญพี่น้ำตามสบาย" นับดาวพูดขึ้นยิ้ม ๆ และเดินตามเขาไปในส่วนโถงกลางของเพนต์เฮาส์ เพื่อที่จะไปเอาชุดมารีด ธาราก็เดินมานั่งลงที่โซฟากลางห้อง แล้วเปิดโทรทัศน์ขนาดหกสิบนิ้วเพื่อดูฟุตบอลทีมโปรด "ขอให้หงส์แดงชนะนะคะ" นับดาวที่เดินมาเพื่อจะไปห้องซักรีดก็พูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม "นี่..." ธาราได้ยินก็ถึงกับหันมาและยกมือกุมเป้ากางเกงตัวเองทันที "ยัยนี่... เห็นแวบเดียวยังจำได้นะว่าฉันใส่กางเกงบอลของทีมไหน แล้วเห็นไปถึงไหนล่ะเนี่ย" ชายหนุ่มพูดพึมพำกับตัวเอง เพราะเขาใส่กางเกงบอลของทีมลิเวอร์พูลจริง ๆ ส่วนนับดาวก็มารีดเสื้อผ้าเพื่อเตรียมไปมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้อย่างมีความสุข เช้าวันต่อมา... นับดาวตื่นแต่เช้า เธอออกมาเตรียมอาหารเช้าสำหรับเธอและธารา โดยทำอาหารไปนับดาวก็ยิ้มไปอย่างมีความสุข เพราะวัตถุดิบที่มีรวมกับที่ชายหนุ่มซื้อมาเมื่อวาน มันสามารถทำเป็นอาหารที่แม่ของเธอทำให้เขากินบ่อย ๆ ตอนที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็กน่ะสิ จากนั้นไม่นานนับดาวก็ได้ยินเสียงคนเดินลงบันไดมา เธอก็ยกยิ้มอย่างดีใจ 'สงสัยได้กลิ่นหอม ๆ ของอาหารใช่มั้ยคะพี่น้ำ คิกคิก~' นับดาวอมยิ้มและคิดในใจอย่างมีความสุข เมื่อแอบเห็นธาราเดินลงมาทั้งที่อยู่ในชุดนอน แต่หน้าตาสะอาดสะอ้านคงเพราะล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ส่วนธาราที่เดินลงมาเพราะทนกลิ่นหอมไม่ไหว ก็แกล้งถามเสียงดัง เพื่อกลบเกลื่อน "ทำอะไรน่ะ กลิ่นตลบอบอวลไปทั้งห้อง ทำไมไม่ปิดประตูห้องครัวและทำไมไม่ใช้เครื่องดูดควัน" "อุ๊ยยยย ขอโทษค่ะ นับดาวลืม แต่เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วค่อยใช้เครื่องดูดกลิ่นในห้องและใช้สเปรย์ปรับอากาศก็ได้ค่ะ เดี๋ยวนับดาวทำเอง" นับดาวรีบขอโทษเหมือนเธอลืมจริง ๆ แต่ที่จริงแล้วเธอตั้งใจที่จะให้กลิ่นลอยไปถึงห้องนอนชั้นบนต่างหากล่ะ "ก็ดี แล้วมีอะไรกินบ้างล่ะ" ธาราแกล้งถามและเดินมาชะโงกดูอาหาร "ก็มีข้าวต้มกุ้ง และสเต๊กปลากินกับสลัดผักค่ะ อ้อ...มีกาแฟเย็นใส่นมอัลมอนด์ด้วยนะคะ" นับดาวนำเสนออาหารที่เธอทำให้ชายหนุ่มฟังอย่างภาคภูมิใจ "ทำไมมีนมอัลมอนด์ ฉันว่าเมื่อวานไม่ได้ซื้อมานะ" ธาราขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย "นับดาวจำได้ว่าพี่น้ำชอบกาแฟใส่นมอัลมอนด์ เมื่อวานนับดาวเลยซื้อมาค่ะ ตอนนี้พี่น้ำกินข้าวก่อนดีกว่ามั้ยคะ ออกไปนั่งรอที่โต๊ะเลย เดี๋ยวนับดาวยกออกไปเสิร์ฟ" เธอพูดอย่างสดใส อะไรที่เขาชอบเธอจำได้ทั้งหมดนั่นแหละ "เดี๋ยวฉันจัดการเอง ส่วนเธอก็ไปอาบน้ำแปรงฟันได้แล้ว จะได้รีบมากินข้าว แล้วไปมหาลัย" ธาราพูดจบก็เดินไปในครัวแล้วดันให้หญิงสาวออกมา "ขอบคุณนะคะ" นับดาวพูดขอบคุณ และถอดผ้ากันเปื้อนส่งให้เจ้าของห้อง แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป "เก่งนะเนี่ย ไม่คิดว่าจะตื่นมาทำอาหารแต่เช้าได้ขนาดนี้" ลับหลังนับดาว ธาราก็ยกยิ้มกว้างออกมาแล้วพูดชมเชย จากนั้นไม่นานโต๊ะอาหารก็เรียบร้อย พร้อมกับที่นับดาวที่เดินออกมาจากห้องนอนในชุดนักศึกษา แล้วมานั่งที่โต๊ะอาหารเพราะสายตาของธาราที่ส่งมานั้น เหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง "ขอโทษนะคะที่ช้า คือนับดาวมัวแต่หยิบนั่นนี่เพราะกลัวลืมน่ะค่ะ พี่น้ำน่าจะกินก่อนเลยก็ได้" นับดาวรีบพูดขอโทษคนหน้าบึ้งทันที "มารยาทบนโต๊ะอาหารน่ะ ฉันยังจำได้ รีบกินสิจะได้รีบไป" ธาราพูดขึ้นมาเสียงขรึม ก่อนที่เขาจะตักอาหารเข้าปาก ส่วนนับดาวก็จับช้อนและรอลุ้นว่าพี่น้ำของเธอจะชอบอาหารที่เธอทำมั้ย แต่เมื่อเห็นเขากินไม่พูดไม่จา เธอก็ถามขึ้นเบา ๆ "อร่อยมั้ยคะพี่น้ำ" "ก็งั้น ๆ กินได้" ธาราตอบกลับสั้น ๆ ทั้งที่ในใจนั้นเอ่ยชมอยู่ 'จริง ๆ แล้วอร่อยมาก แต่จะให้ยอมรับ ไม่มีวันซะหรอก เดี๋ยวได้ใจเกินไป' นับดาวแม้จะได้คำตอบแบบนั้น แต่เธอก็แอบยิ้มอยู่ในใจ เพราะอาหารตรงหน้าของธารานั้น หมดเกลี้ยงทุกอย่าง แต่จู่ ๆ เขาก็พูดให้เธอรู้สึกแปลกใจ...