เสียงปรบมือดังขึ้นไปทั่วโถง เมื่อการประมูลกำไลแขนจบลง โดยที่เสี่ยวฟางเป็นคนได้ไป แต่ถึงแม้เธอจะชนะแล้วก็ยังคงเหน็บแนมลี่หลินไม่เลิก
“ต่อไปจะแย่งอะไรจากพี่ดีน้าา”
“สันดานขี้แย่งมันติดมาจากม้าเธอสินะ”
“งั้นสันดานขี้แพ้ พี่ก็คงติดมาจากม้าพี่เหมือนกันใช่ไหม”
คำพูดเชือดเฉือน ทว่ากลับแสดงสีหน้ายิ้มสดใส ไม่ให้ใครสังเกตเห็นว่าพวกเธอกำลังทะเลาะกันอยู่เงียบ ๆ เพราะเสียงพิธีกรค่อนข้างดัง ลี่หลินหลับตาระงับความโกรธ มือไม้เริ่มสั่น ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในงานใหญ่แบบนี้ ลี่หลินคงกระชากเสี่ยวฟางลงมาตบสักที หรือจนกว่าเลือดจะกบปาก
เธอไม่ได้เถียงอะไรกลับไป เพราะกลัวจะคุมอารมณ์ไม่อยู่ ไม่เช่นนั้นคนที่ต้องซวยอาจจะไม่ใช่แค่เธอ แต่มังกรจะเสียหน้าไปด้วย
การประมูลดำเนินไปเรื่อย ๆ โดยที่ลี่หลินไม่หยิบไม้ประมูลขึ้นมาถืออีก มีแค่มังกรที่หยิบขึ้นมาเป็นระยะ เพราะตั้งใจจะบิดเอาไว้เป็นของฝากและเก็บไว้ให้ม้า ซึ่งเขาก็ชนะ
