หย่าไม่ได้ แต่มีเพิ่มได้

“เอาไวน์แบบนี้เพิ่มอีกสามแก้วค่ะ” คนตัวเล็กชี้นิ้วใส่แก้วไวน์ในมือ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นพูดกับพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมา “ดื่มขนาดนี้ กะมอมตัวเองเลยมั้ง” เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เรือนร่างสูงโปร่งจะเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งอยู่ข้างลี่หลิน พร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ “พี่ดีน! มาได้ไงเนี่ย” หลังจากหน้าบูดหน้าบึ้งตั้งแต่ลงรถ จนงานใกล้จะจบ ลี่หลินเพิ่งจะได้ฉีกยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก นั่นเป็นเพราะผู้ชายที่เข้ามาทักทายคือดีน ลูกเลี้ยงของเหมย ที่มีนิสัยต่างจากเหมยและเสี่ยวฟางอย่างกับไม่มีความเกี่ยวพันกัน “นั่งรถมา” “กวนตีนเหมือนเดิมเลยนะ” ลี่หลินว่าขำ ๆ ตามประสาคนสนิทกัน เพราะตั้งแต่ดีนทะเลาะกับแม่อย่างหนัก เขาก็ตัดสินใจออกไปใช้ชีวิตนอกบ้าน นาน ๆ ทีถึงจะกลับ นั่นทำให้พวกเขาไม่ได้เจอกันนานพอสมควร “แล้วคุณมังกรล่ะ เขาไปไหนแล้ว” “เฮ้ออ อย่าพูดถึงเลย ขอหลินอยู่อย่างสงบ ๆ แบบนี้แหละดีแล้ว” ว่าพลางเอื้อมมือรับไวน์จากพนักงานขึ้นมาดื่ม ตอนนี้เธอไม่ต้องปิดซ่อนความทุกข์อีกแล้ว เพราะดีนคือคนที่เธอสามารถแสดงความรู้สึกออกมาต่อหน้าได้ โดยไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น “ทำไมล่ะ ชีวิตหลังแต่งงานมันขมขนาดนั้นเลย?” คนร่างใหญ่เอื้อมมือหยิบแก้วไวน์อีกแก้วขึ้นชนกับหลิน ก่อนจะกระดกมันเข้าปากเช่นกัน “อย่าให้พูดเลย เดี๋ยวยาว” “ยาวสิดี จะได้นั่งฟังนาน ๆ” ดีนเอ่ยออกมาพร้อมกับวางแก้วไวน์ลงที่เดิม ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ไปไหน!” ลี่หลินลุกพรวดตามขึ้นมาทันที เธอไม่อยากนั่งเหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว เพิ่งจะมีเพื่อนคุย เขายังจะทิ้งเธอไปอีกเหรอ “ในนี้เสียงดัง ฟังไม่รู้เรื่องหรอก ไปคุยที่อื่นกัน” “เอ่อ...” เธอเริ่มอ้ำอึ้ง เกรงว่าหากมังกรจะกลับแล้วไม่เจอเธอจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่เธอจะไปแคร์เขาทำไมกันเล่า! ในเมื่อเขายังมองข้ามหัวเธอมานับครั้งไม่ถ้วน “โอเค” เธอไม่ไตร่ตรองอะไรมากไปกว่านี้ รีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากงานพร้อมกับดีนทันที ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งรถไปตามท้องถนนยามค่ำคืน ที่ทั้งเงียบและสงบ ต่างกับตอนเช้าลิบลับ “ทำไมตอนงานแต่งหลิน พี่ไม่มาเลยล่ะ” ลี่หลินเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน พลางหันไปจ้องมองคนหน้าพวงมาลัย “ไม่ว่าง” “ไม่ว่างถึงขนาดที่แวะมาไม่ได้เลยเหรอ” ปฏิเสธไม่ลงจริง ๆ ว่าเธอก็แอบน้อยใจที่ดีนหายไปดื้อ ๆ แบบนี้ เธอรักเขาเหมือนพี่ชายแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมมางานแต่ง ซึ่งถือเป็นงานสำคัญของเธอ ถึงแม้จะไม่ได้เต็มใจแต่งก็ตาม “งอนเหรอ” ดีนหันกลับมามองเธอบ้าง แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น “งอนสิ ก็สัญญากันดิบดีไม่ใช่หรือไง” เธอตอบกลับเสียงเง้างอน “ถึงได้มาง้อนี่ไง” คนร่างใหญ่ตอบอย่างเอาใจ เพียงแค่เท่านี้ลี่หลินก็หายโกรธในทันที แต่ก็ยังไว้เชิงอยู่ “ง้อปากเปล่าไม่ให้อภัยหรอกนะ” “ลองเปิดดูลิ้นชักหน้ารถสิ” เธอแค่พูดไปแบบนั้น ไม่ได้คาดหวังสิ่งของใด ๆ ไม่คิดว่าดีนจะเตรียมมาให้เธอ พอเปิดเข้าไปดู ก็เห็นกล่องดนตรีไม้ที่เปิดขึ้นมาจะมีเสียงเพลงดังขึ้น ข้างกล่องสลักรูปกระต่ายเอาไว้ แม้ไม่ได้หวือหวาอะไรมาก แต่มันซ่อนความทรงจำเอาไว้ข้างใน “นี่มัน...” ลี่หลินยิ้มกว้างพร้อมกับหยิบกล่องไม้ขึ้นมาเปิด ปล่อยให้เสียงเพลงบรรเลงออกมาจากกล่องที่ถูกขัดจนมันวาว เมื่อก่อน มันคือของเล่นที่เธอชอบมาก แต่กลับถูกแม่เลี้ยงทุบทิ้งจนแตกละเอียด ดีนเป็นคนประกอบขึ้นใหม่ให้เธอ ทว่าเสียงเพลงกลับไม่สามารถซ่อมให้ดังได้อีก ต่อให้เป็นอย่างนั้นเขาก็รับปากเธอว่าจะซ่อมให้ใหม่ แต่ช่วงนั้นเกิดเรื่องหลายอย่างขึ้นมาก ทำให้เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จนได้มาเห็นกล่องไม้นี้อีกครั้งในตอนนี้ “จริง ๆ ซ่อมเสร็จนานแล้วแหละ แต่ตอนนั้นแม่หลินเพิ่งล้มป่วย เลยกะจะรอให้เรื่องทุกอย่างมันดีขึ้นก่อน แต่มัน... ดันแย่ลงไปเรื่อย ๆ” พอพูดถึงเรื่องแม่ ลี่หลินก็ยังมีความรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ในใจ เธอไม่มีทางลืมเด็ดขาด ว่าคืนที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันอย่างหนัก พ่อของเธอเป็นคนผลักให้แม่ตกบันไดจนล้มหัวฟาดพื้น ส่งผลให้แม่เธอล้มป่วยติดเตียง หลังจากนั้นสองแม่ลูกก็กลั่นแกล้งเธอหนักขึ้น เธอไร้ที่พึ่งมากจริง ๆ ครั้นจะหนีไปให้ไกล เธอก็เกรงว่าแม่จะไม่ได้รับการรักษาที่ดี จึงต้องทนอยู่แบบนั้น จนกระทั่ง... ถึงวันที่แม่ของเธอจากไป “แล้วสรุปยังไง ชีวิตหลังแต่งงานมันดีหรือไม่ดี” “ถ้าอยากรู้ก็บอกมาก่อนสิ ว่าช่วงที่หายหน้าไปน่ะ ไปทำอะไรมา” เขากลั้วขำในความช่างต่อรองของลี่หลิน ก่อนจะเลี้ยวไปจอดรถข้างทาง ที่มีวิวธรรมชาติในยามค่ำคืน “ก็ไปสร้างเนื้อสร้างตัวนี่แหละ ตั้งใจว่าถ้ามั่นคงแล้วจะชวนหลินหนีไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน” “หึ ๆ จริงปะเนี่ยย” ลี่หลินขำออกมา โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจริงจัง “แล้วยังไง ตอนนี้มั่นคงยัง” “อืม... ก็พอได้แล้วมั้ง ไปอยู่ปักกิ่งกับพี่ไหม” เขาเอ่ยชวนสีหน้าจริงจังยิ่งขึ้น “ไปได้ไงเล่า หลินแต่งงานแล้วนะ” ลี่หลินถอนหายใจออกมาเสียงดัง พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาลอยเคว้งและเหนื่อยอ่อน “นั่นน่ะสินะ... จะไปได้ไง” ดีนถอนหายใจเช่นกัน พลางปรับเบาะและเอนตัวลงในระดับเดียวกับลี่หลิน ก่อนจะนิ่งเงียบไป “ตามทำเนียมของตระกูลหลง ต้องรอสามปีถึงจะหย่าได้” “ถ้าผ่านไปถึงสามปี หลินจะรักเขาไหม” “ไม่มีทางอะ ถ้าให้รักไอ้เฮียนั่น ให้หลินกัดลิ้นตายยังดีกว่า” เธอเบ้หน้าเมื่อนึกถึงฉากรักอันแสนหวานกับผู้ชายป่าเถื่อน ถ้ารักผู้ชายบ้าอำนาจคนนั้นได้ลง คงตาบอดไปแล้ว “งั้นรอนะ” “หือ?” ลี่หลินมองไปที่อีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่พูดอะไรต่อ รีบเด้งตัวขึ้นมามองดูนาฬิกา ก่อนจะเริ่มเคลื่อนรถ “พี่ไปส่งหลินดีกว่า เดี๋ยวเขากลับมาบ้านไม่เจอหลินจะเป็นเรื่อง” หลินเองก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิท เธอจึงรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรง พร้อมกับปรับเบาะใหม่ ระหว่างทางพวกเขาไม่ได้คุยอะไรกัน จนกระทั่งรถมาจอดที่หน้าบ้าน “ให้พี่ลงไปคุยกับเขาหน่อยไหม” ดีนหันมาถามก่อนที่หลินจะลงรถ เพราะเห็นเธอทำหน้าเครียด คงกังวลที่มังกรกลับมาถึงบ้านก่อนเธอ “อย่าเลย เดี๋ยวหลินเคลียร์เอง” ว่าแล้วก็เดินลงจากรถ ตรงเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ และเป็นเช่นที่เธอคาดเดาเอาไว้จริง ๆ “ดีจังนะ ออกไปกับผัว แต่ให้ผู้ชายคนอื่นมาส่ง” เรียวขาสวยชะงัก ทั้งที่ตั้งใจจะเดินผ่านหน้าเขาไปราวกับอากาศอยู่แล้ว “พูดกับหลินเหรอคะ” “อย่ามาตีมึนลี่หลิน เธอตั้งใจจะปั่นประสาทฉันใช่ไหม” มังกรลุกพรวดจากโซฟา แล้วมุ่งมาหาเธออย่างเอาเรื่อง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นฝ่ายกวนประสาทเธอก่อนแท้ ๆ “ตั้งใจไปกับชายอื่นให้ฉันรู้สึกหึงสิท่า แผนปัญญาอ่อน” ลี่หลินไม่ได้อธิบาย เธอเชิดหน้าขึ้นแล้วกระตุกยิ้มยียวน “อย่าสำคัญตัวเองขนาดนั้นสิ หลินออกไปกับพี่ดีน เพราะหลินอยากอยู่กับเขา ไม่ใช่เพราะอยากทำประชดเฮียสักหน่อย” “หลิน!” “โอ๊ยย!” เธอเบ้หน้าร้องเสียงหลงทันทีที่โดนเขากระชากแขนจนตัวเซ ซ้ำยังกำเอาไว้แน่น ราวกับหมายมั่นจะบีบกระดูกเธอให้แตก “เจ็บนะ ปล่อย!” เธอโวยวาย แต่กลับไม่เป็นผล ซ้ำเขายังใช้อีกมือบีบแก้มเธอจนปากยู่ ให้เชิดหน้าขึ้นมาเผชิญหน้าเขา “ถึงเราจะหย่ากันไม่ได้ แต่อย่าลืมนะ ว่าฉันมีสิทธิ์แต่งเมียเพิ่มได้” คนตัวเล็กนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมแรงผลักอกเขาออกห่างได้สำเร็จ “เอาเลยสิ แต่งมาอีกสักยี่สิบคน จะได้ไม่ต้องว่างมานั่งจับผิดฉันแบบนี้” “ลี่หลิน ฉันยังคุยไม่จบ อย่าเพิ่งเดินหนี” เขาตะโกนไล่หลัง ทว่าเธอไม่ยอมหยุดฟังให้เสียอารมณ์ รีบสับฝีเท้าก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว “โธ่เว้ย!” เขายังคงโวยวายไม่เลิก ตามประสาคนเอาแต่ใจที่ไม่ได้ดั่งใจ หากพรุ่งนี้เขาจะพาผู้หญิงเขาบ้านอีกสักยี่สิบคน เธอจะไม่หึงเลยสักนิด แต่ขอเพียงอย่างเดียว หนึ่งในเมียน้อยที่พาเข้าบ้าน อย่าเป็นยัยเสี่ยวฟางนั่นก็พอ...