ตอนที่ 1 - รูมเมท (2/3)

หญิงสาวเฝ้ารอมองนาฬิกาด้วยความจดจ่อ ก่อนบ่ายโมงตรงตามเวลานัด พิมพลอยนั่งวินหน้าปากซอยหอพักของน้ำหวานมายังคอนโดที่ว่า คอนโดที่เคยหรู แต่ผ่านมาหลายปี มันก็อาจโทรมไปตามกาลเวลา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะคอนโดที่ค่าเช่าถูกและดีแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ ยังนับว่าเธอยังมีแต้มบุญเหลืออยู่บ้าง พิมพลอยนั่งรออยู่ที่โถงล็อบบี้ของคอนโดไม่นาน วิภาวีก็ไลน์มาหา เธอบอกว่าติดธุระด่วน เลยฝากให้ลูกน้องพ่อเอาเอกสารเข้าไปให้เซ็นพร้อมกุญแจและคีย์การ์ด อีกห้านาทีน่าจะถึง ก่อนเธอจะส่งเลขที่บัญชีสำหรับโอนเงินค่ามัดจำและค่าเช่าล่วงหน้าตามที่ตกลง “คงเป็นเด็กบ้านมีตังค์แน่ๆ แต่ว่าทำไมถึงมาหารูมเมทล่ะ ไม่เห็นเข้าใจเลย” พิมพลอยคุยกับตัวเองพึมพำงึมงำ แต่เธอเองไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ขอแค่ได้ที่อยู่ ได้ที่ซุกหัวนอนก็เป็นพอ ไม่ถึงห้านาทีตามที่รูมเมทคนใหม่ของเธอบอก ชายหนุ่มตัวสูงหน้าจืดเดินปรี่เข้ามาหา พร้อมกับทักเธอว่าใช่พิมพลอยหรือไม่ และเมื่อเจ้าตัวพยักหน้า ชายผู้นั้นก็ยื่นเอกสารในซองสีน้ำตาลให้กับเธอ พร้อมกับให้เธอเซ็นชื่อในสัญญา พิมพลอยไม่ได้ตั้งใจดูรายละเอียดในเอกสารพวกนั้นมากนัก เพราะท่าทางของผู้ชายคนตรงหน้า เขาดูเร่งรีบ ลุกลี้ลุกลน เธอเลยรีบเซ็นเอกสารให้ครบทุกแผ่น ก่อนเขาจะยื่นคีย์การ์ดให้เธอสองใบ ใบแรกเป็นคีย์การ์ดเข้าคอนโดและแตะลิฟต์ ส่วนอีกใบเป็นคีย์การ์ดและกุญแจสำรองของห้องที่เธออยู่ “คุณพิมพลอย ห้องของคุณ 2201 ชั้น 22 ห้องทางซ้ายมือนะครับ” “อ้อ…ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ แล้วคุณวิภาวีเธอ…” “คุณหนูเธอต้องไปต่างประเทศด่วนครับ เลยให้ผมมาจัดการให้แทน” “อ้าว ไม่เห็นคุณวิจะบอกอะไรพลอยเลย” “ผมขอตัวก่อนนะครับ ยังไงลองติดต่อคุณวิภาวีดู แต่ตอนนี้เธอน่าจะขึ้นเครื่องไปแล้ว” ชายหนุ่มตรงหน้าเก็บเอกสารต้นฉบับไว้ และยื่นคู่ฉบับให้กับเธอ ก่อนโค้งตัวและกล่าวลาตามมารยาท รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากล็อบบี้ของคอนโดแห่งนี้ด้วยท่าทางเร่งรีบ “อิหยังวะ…จะรีบอะไรขนาดนั้น!?” พิมพลอยพูดลอยๆ งึมงำๆ ออกมาจากคอ ก่อนหยิบเอาเอกสารใส่คืนเข้าไปในซองสีน้ำตาล รวบเอากุญแจกับคีย์การ์ดใส่ไว้ในกระเป๋าสะพาย แล้วเดินไปยังลิฟต์ แม้จะยังงงๆ ว่าจะกดปุ่มลิฟต์ยังไง แต่พอเห็นคนก่อนหน้าเอาคีย์การ์ดขึ้นมาแตะ และขึ้นเลขชั้นในหน้าจอ เธอจึงทำตามบ้าง และชั้นที่ 22 ก็ปรากฏขึ้น ก่อนคนที่รอลิฟต์อยู่จะหันมามองหน้าเธอหนึ่งที เพียงชั่วอึดใจ ลิฟต์ก็เลื่อนจากชั้น 8 ลงมารับผู้โดยสารที่ชั้น G ก่อนสองสามคนจะพากันขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นจุดหมายปลายทาง ไม่คิดไม่ฝันว่าคนกลัวความสูงอย่างพิมพลอยจะต้องมาอยู่ชั้นสูงๆ แบบนี้ นี่แหละนะ…เพราะความโลภ ความกลัวไม่มีที่อยู่ ความเห็นแก่ค่าเช่าราคาถูก คิดอะไรเพลินๆ สักพักลิฟต์ก็ดังติ๊ง เป็นสัญญาณว่าตอนนี้มาถึงชั้น 22 แล้ว และทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก… อมก…ที่ย่อมาจากโอ้มายก๊อด!! ทั้งชั้นมีอยู่สองห้อง!! ประตูซ้ายและประตูขวาแบบที่ผู้ชายคนนั้นบอกไว้จริงๆ ด้วย เดี๋ยวก่อน นี่เธอไม่ได้เข้าใจอะไรผิดใช่ไหม!? พิมพลอยนั่งลงตรงหน้าห้อง หยิบเอกสารสัญญาออกมาจากซองเพื่อตรวจเช็กอีกครั้ง ราคาก็ลงไว้ถูกต้องนี่หว่า!! เดือนละสี่พันบาท เธอขยี้ตา ใช้นิ้วชี้ไปตามเอกสารแต่ละบรรทัด และตรวจเอกสารอีกรอบ เผื่อตกเลขศูนย์ไปหนึ่งตัว ในเมื่อตรวจทานแล้วทุกอย่างไม่ผิดอะไร พิมพลอยแตะคีย์การ์ดที่ประตู ประตูปลดล็อกอัตโนมัติ และทันทีที่ย่างเท้าก้าวเข้าไปในห้อง มันยิ่งกว่าถูกหวยอีก ห้องถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม หรูหราหมาเห่าเกินกว่าราคาสี่พัน คอนโดแห่งนี้แบ่งออกเป็นห้องนอนสองห้อง แต่ตอนนี้เหลือแค่หนึ่งห้อง ซึ่งน่าจะเป็นห้องของเธอ ส่วนอีกห้องถูกล็อกเอาไว้ ห้องโถงด้านนอกมีโซฟาขนาดใหญ่และทีวีชุดใหญ่ เดินเข้าไปด้านในอีกนิดก็เป็นห้องครัวที่มีอุปกรณ์ครบครันทันสมัย มีห้องซักล้างอยู่ด้านหลัง และตรงโน้น ระเบียงห้องที่กว้างมาก มันถูกตกแต่งจัดไว้เป็นสวน วางชุดโซฟาเอาต์ดอร์ชุดใหญ่เอาไว้ เมื่อสำรวจครบทุกจุด พิมพลอยได้แต่งงงวยกับทุกอย่างตรงหน้า ไอ้ถูกมันก็ดีอยู่หรอก แต่ห้องมันกว้างเกินกว่าที่เธอจะทำความสะอาดไหว แม้จะรู้อยู่แก่ใจ ว่าเธออาจต้องรับบทเป็นแม่บ้านแลกกับค่าเช่าอันถูกแสนถูกอย่างนี้ หลังจากสำรวจที่อยู่ใหม่จนพอใจ เธอก็โบกวินมอเตอร์ไซค์หน้าคอนโดกลับไปที่หอของน้ำหวาน เพื่อขนข้าวของของเธอไปยังที่ใหม่ โชคดีที่พิมพลอยไม่ได้เป็นพวกบ้าหอบฟาง ทรัพย์สินข้าวของของเธอมีเพียงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ ที่ใบหนึ่งเป็นเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว ส่วนอีกใบเป็นพวกหนังสือเรียน เธอบอกลาและขอบคุณน้ำหวานสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ ก่อนเรียกแท็กซี่เดินทางไปยังคอนโดแห่งนั้น เมื่อขนกระเป๋าขึ้นมาด้านบนแล้ว พิมพลอยก็เริ่มจัดข้าวของให้เข้าที่เข้าทางจนกระทั่งหมดแรง และนั่นทำให้เธอผล็อยหลับไปบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น แต่นอนไปกำลังจะเคลิ้มเข้าสู่ภวังค์ เธอก็ได้ยินเสียงกลอนดิจิทัลทำงาน และเหมือนว่ากำลังมีคนเปิดประตู อารมณ์กึ่งหลับกึ่งตื่นระคนให้ตื่นตกใจ พานทำให้เธอเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพรวด ไฟตรงหน้าประตูติดเองจากเซ็นเซอร์ที่ทำงานอัตโนมัติ พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ยืนกอดอกมองดูเธออยู่ ขยี้ตาสิบรอบน่าจะยังน้อยเกินไป…!! ให้ตายเหอะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำไมเดือนมหา’ ลัยอย่างนาย ‘ภวัต’ ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ แถมยังจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ หรือว่าเขาเป็นแฟนกับวิภาวีเจ้าของห้องเหรอ ถึงมีคีย์การ์ดเข้าห้องนี้ได้!! โปรดติดตามตอนต่อไป