เวลา 02.00 น.
ลูกพีชนอนขดตัวกอดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งเอาไว้แน่น กลิ่นตัวจางๆ ที่ติดอยู่บนเนื้อผ้าเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมให้เธอข่มตานอนได้ในแต่ละคืน
หลายวันแล้วที่โทรศัพท์เงียบ... ความคิดถึงทำงานหนักจนบางทีก็เผลอละเมอเรียกชื่อเขาออกมา
Rrrr... Rrrr...
ลูกพีชที่นอนหลับๆ ตื่นๆ สะดุ้งตัวลุกขึ้นทันที มือเล็กควานหาโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำเมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ที่คุ้นเคย
“แด๊ดดี้!”
ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เฝ้ารอก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
เทียนอี้ดูเหมือนจะอยู่ในที่พักชั่วคราวสักแห่ง แสงไฟสลัวทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดนัก แต่สิ่งที่ชัดเจนคือหนวดเคราจางๆ ที่เริ่มขึ้นและรอยคล้ำใต้ตาที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า... แต่ถึงอย่างนั้น แววตาคู่คมที่มองมากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น
[... ขอโทษนะที่โทรมาดึก] เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรค่ะ... พีช
