บทที่ 32 : เหมือนตายทั้งเป็น

24 ชั่วโมงผ่านไป... เข็มนาฬิกาบนผนังเดินวนไปรอบแล้วรอบเล่า เสียงติ๊กตอกที่เคยแผ่วเบา บัดนี้กลับดังก้องในโสตประสาทของเจ้าของห้องราวกับเสียงระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง หลงเทียนอี้ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม... สภาพของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่งเกาะฮ่องกงในตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับคนสิ้นเนื้อประดาตัว เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ยยับย่น ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ปกคลุมไปด้วยไรหนวดสีเข้ม นัยน์ตาสีเทาหม่นแดงก่ำและแห้งผากจากการฝืนลืมตาตื่นมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ “...” ไม่มีเสียงพูดจา มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาของร่างเล็กบนเตียงที่เขายึดถือเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเดียวในตอนนี้ ลูกพีชยังคงหลับใหล... ฤทธิ์ยาและร่างกายที่บอบช้ำสั่งให้เธอปิดสวิตช์ตัวเองเพื่อหนีจากความเจ็บปวด แต่ทุกครั้งที่ขยับตัวเพียงเล็กน้อย หรือคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพราะฝันร้าย เทียนอี้จะสะดุ้งตัวโยน รีบเอื้อมมือไปกุมมือเล็กไว้ทันที “ฉันอยู