เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง...
บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่น ตอนนี้กลับเงียบเหงาและว่างเปล่าราวกับบ้านร้าง
ลูกพีชนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น สายตาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ
“...”
ไม่มีสัญญาณตอบรับ... ไม่มีข้อความ... ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจดวงน้อยทีละนิด ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง เขาจะถึงหรือยัง? ปลอดภัยไหม? ทำไมไม่ติดต่อมาเลย?
“คุณลูกพีชคะ...”
เสียงเรียกอ่อนโยนดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมของคุกกี้เนยและนมอุ่นๆ
มอลลี่วางถาดของว่างลงบนโต๊ะ มองเด็กสาวที่นั่งซึมด้วยความสงสารจับใจ
“ทานอะไรหน่อยนะคะ... นมอุ่นๆ จะได้หลับสบาย หนูยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่กลับมา”
ลูกพีชส่ายหน้าเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากโทรศัพท์
“พีชไม่หิวค่ะเจ้... พีชกินไม่ลง”
“ไม่ได้นะคะ... ต้องทานค่ะ เดี๋ยวไม่สบายไป ท่านจะยิ่งเป็นห่วงหนักกว่าเดิมนะ ถ้ารู
