สองสัปดาห์ผ่านไป...
สำหรับคนที่มีความสุขอาจจะผ่านไปไวเหมือนพริบตา แต่สำหรับคนที่ต้องรอคอยอย่าง ‘ลูกพีช’ มันช่างยาวนานราวกับสองทศวรรษ
กิจวัตรประจำวันเธอเปลี่ยนไปจากที่เคยตื่นมาเจออ้อมกอดอุ่นๆ และรอยยิ้มของคนตัวโต ตอนนี้มีเพียงหมอนข้างใบยาวที่สวมเสื้อเชิ้ตเขาเอาไว้ให้พอคลายความคิดถึง กลิ่นน้ำหอมจางๆ บนเสื้อเป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาจิตใจในยามค่ำคืน
ถามว่าโอเคไหม? ไม่เลย... ไม่โอเคสักนิด
ความเหงากัดกินหัวใจจนบางคืนก็นอนร้องไห้ แต่ก็ต้องรีบปาดน้ำตาเมื่อนึกถึงคำสั่งสุดท้ายของเขา
...ห้ามดื้อ ห้ามซน ดูแลตัวเองให้ดี...
“เฮ้อ...”
ลูกพีชถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อย ขณะนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะ มือเล็กกำโทรศัพท์แน่น
สามวันแล้ว... ที่แด๊ดดี้ไม่ตอบกลับข้อความ
ข้อความล่าสุดที่ส่งไปรายงานตัวว่า ‘กินข้าวแล้วนะคะ’ ขึ้นสถานะว่า (อ่านแล้ว) ตั้งแต่เมื่อวันก่อน แต่ไม่มีข้อความตอบกลับมาแม้แ
