พนักงานใหม่

วันรุ่งขึ้นวรรัตน์ชวนเธอออกไปซื้อของนอกบ้านเพื่อหาของฝากไปให้ครอบครัวที่แม่ฮ่องสอน โดยที่ฝากลูกให้วรินทรดูแลแทน “เออ ตกลงเรื่องงานผึ้งจะเอาไง จะอยู่เลี้ยงลูกจนครบปีเลยไหมรอหวานใจหย่านมแล้วค่อยทำงาน” “ยังไม่แน่ใจน่ะแต่คงไม่ถึงปี กะว่าหวานใจครบหกเดือนแล้วจะไปหางานทำ” “แล้วไม่ทำกับพี่โตเหรอ” วรรัตน์ถาม “ฉันไม่อยากกลับไปเป็นแบบเดิมน่ะไวน์” เธอยังมองไม่เห็นว่าเธอกับพ่อกับลูกจะใช้ชีวิตสามีภรรยาแบบปกติได้อย่างไร ในเมื่อปมต่างๆ ของแต่ละคนมันยุ่งเหยิงไปหมด ถึงตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าวรินทรไม่ได้มองว่าการแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญของชีวิตคู่ แต่สำหรับเธอที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อยเมียเก็บมาตลอดทำให้ไม่สามารถทำใจกับการไม่มีสถานะได้ และถึงตอนนี้เขาจะยินยอมก็ไม่ใช่เพราะใจเขาเอง แต่เป็นเพราะเขารักลูกต่างหาก “ก็ทำตำแหน่งอื่นที่ไม่ใช่เลขาสิ บอกตรงๆ ว่าฉันเสียดายแทน ถ้าแกทำที่เดียวกันเราจะได้ปรึกษาก