“พูดหรอว่าลำบาก?”

ทว่า… ปรื้น! ปรื้น! เสียงแตรรถดังแทรกผ่านเสียงฝนที่กำลังโปรยลงมาไม่ขาดสาย เมลบีชะงักเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามอง ไฟหน้ารถสีขาวส่องผ่านม่านฝนเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอพอดี กระจกรถฝั่งคนขับเลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เธอคุ้นตาดีเกินกว่าจะมองผิด สกาย เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัย สีหน้านิ่งเหมือนเดิม หยดน้ำฝนเกาะอยู่ตามกรอบกระจกด้านข้างเป็นทางยาว สายตาคมมองมาที่เธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะพูดสั้น ๆ ตามสไตล์ของเขา “ขึ้นมา”เมลบียังลังเลอยู่เล็กน้อย สายตาเหลือบมองม่านฝนด้านนอกเหมือนกำลังชั่งใจ แต่พอแสงสายฟ้าแลบวาบผ่านท้องฟ้า เธอก็ตัดสินใจทันที ร่างเล็กรีบเดินไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วขึ้นมานั่งในรถอย่างรวดเร็ว เสียงประตูปิดดัง ปึง ตัดขาดความเย็นชื้นจากด้านนอกทันที “พี่สกายมาได้ไงคะ” เธอถามพลางดึงสายกระเป๋าเข้าหาตัวเล็กน้อย “ผ่านมา…เห็นยืนอยู่” เขาตอบสั้น ๆ ตามเดิม น้ำเสียงเรียบจนเดาอะไรไม่ได