“คุณอัคนี…”
ได๋เอ่ยเรียกเขาเบาๆ เสียงนั้นแผ่วราวกับกลัวว่าเพียงพูดดังขึ้นอีกนิด ความรู้สึกที่กำลังสั่นไหวอยู่ในอกจะพังทลายลงทั้งหมด
ดวงตาคู่สวยสบกับสายตาของเขา เธอทั้งเขินอายทั้งสับสนและหวั่นไหว ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าจะเกลียดเขาแท้ๆ ทั้งที่เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำๆว่าไม่ควรรู้สึกอะไรกับเขาทั้งนั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่ยอมฟัง นี่มันความรักหรือแค่ความอ่อนแอในวันที่เธอเหนื่อยล้ากันแน่นะ
“ผมขอโทษนะได๋ ผมคือ… ผม…”
อัคนีเอ่ยเสียงแผ่ว คำพูดติดอยู่ในลำคอ ทั้งที่มีคำหนึ่งอัดแน่นอยู่ในอกมานานแสนนาน แต่กลับพูดออกมายากเหลือเกิน เขารักเธอรักมากจนรู้สึกกลัวไปหมด กลัวว่าจะพูดออกไปแล้วเธอจะยิ่งผลักเขาให้ไกลกว่าเดิม
“ปล่อยฉันลงได้แล้วค่ะ”
ได๋เอ่ยขึ้นเบาเพื่อหนีเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดไปหมด ยิ่งเห็นท่าทางและคำพูดของเขาเธอก็ยิ่งอยากจะหนีไปให้ไกล กลัวเหลือเกินกลัวว่าจะตกหลุมรักเขา ในตอนที
