อัคนีค่อยๆถอนจูบออกจากริมฝีปากของเธออย่างเสียดาย ลมหายใจของเขายังร้อนผ่าว แนบชิดอยู่ใกล้จนได๋แทบไม่กล้าขยับตัว
มือหนาเลื่อนไปช้อนแผ่นหลังบาง ส่วนอีกข้างสอดเข้าใต้ข้อพับขาเรียว ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างถือสิทธิ์
“คุณอัคนี… คุณจะทำอะไรคะ…”
เสียงของได๋สั่นนิดๆ ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เป็นเพราะหัวใจเต้นแรงเกินควบคุมไปแล้วในเวลานี้
“ผมคิดถึงคุณได๋”
สายตาคมหยาดเยิ้มจ้องมองใบหน้าสวยอย่างไม่ลดละ ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ปลายเท้า
อัคนีก้าวตรงไปยังเตียงนอนนุ่ม แล้วค่อยๆวางเธอลงอย่างแผ่วเบา มือของเขายังไม่ยอมปล่อยเอวบางถูกประคองไว้แน่น
“ไม่นะคะ…”
ได๋เอ่ยขึ้นเสียงเบา แทบจะเป็นเสียงกระซิบ
“ไม่อะไรครับ”
เขาก้มลงมามองหน้าเธอ สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่คุ้น
“ไม่ให้ผมคิดถึงคุณงั้นเหรอ”
“เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น…”
เธอรีบส่ายหน้า ก่อนสายตาของเธอจะมองลงไปที่ปลายเท้าของตัวเอง เหม
