“ฉะ… ฉันกลัว”
เสียงของได๋เบาจนแทบเป็นกระซิบ ดวงตาที่แดงช้ำจากการอาเจียนเมื่อครู่เงยขึ้นมองหน้าเปรี้ยวใจอย่างไม่ปิดบังความสั่นไหว
เปรี้ยวใจหลับตาลงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม มืออุ่นวางลงบนหลังมือเย็นเฉียบของเพื่อน
“แกไม่ต้องกลัวนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นยังไงฉันก็อยู่ตรงนี้”
ได๋เม้มริมฝีปากแน่นน้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง
“แก…”
เสียงเธอสั่นจนพูดต่อไม่ออก
เปรี้ยวใจยิ้มบางๆ ให้กำลังใจเพื่อนด้วยความจริงใจ
“เออน่า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดนั่นแหละ”
คำพูดเหมือนจะง่ายๆสบายๆ แต่กลับหนักอึ้งในใจของคนฟัง
ได๋ก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่ยังสั่นระริก ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาไหลย้อนกลับมาไม่หยุด ความกลัว ความสับสน ความเจ็บปวด และช่วงเวลาที่เธอพยายามลืมแต่มันไม่เคยหายไปจริงๆ
"อึก! อ้วก..."
"แก... ฉันว่าลองไปตรวจที่โรงพยาบาลเถอะ ถือว่าแกเป็นอะไรจะได้รักษา"
"
