ภายในบ้านหลังใหญ่
โต๊ะอาหารถูกจัดอย่างประณีต กับข้าวหลายอย่างวางเรียงราย กลิ่นอาหารหอมอบอวลไปทั่วห้อง
ป้านวลเดินเข้าออกอย่างขะมักเขม้น วางจานสุดท้ายลงตรงหน้าของอัคนี ก่อนจะถอยออกไปยืนรอด้านข้าง
“เชิญทานเถอะค่ะคุณผู้หญิง คุณผู้ชาย คุณอัคนี”
ป้านวลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
คุณอรรถพลหยิบช้อนขึ้น คุณหญิงปานนภาเริ่มตักแกงอย่างใจเย็น
ส่วนอัคนีนั่งนิ่ง สายตาคมกริบจ้องมองอาหารตรงหน้า ทั้งที่ปกตินี่คือเมนูโปรด และเดิมทีเขาไม่เคยเรื่องมากกับการกิน แต่วันนี้กลิ่นมันแรงเกินไป อัคนีขมวดคิ้วแน่นกับกลิ่นของอาหาร ลมหายใจสะดุดวูบหนึ่ง
“…......”
เขายกช้อนขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้แตะอาหาร ความรู้สึกคลื่นไส้ก็แล่นขึ้นมาที่ลำคออย่างฉับพลัน อัคนีชะงักมือที่ถือช้อนแข็งค้างกลางอากาศ ทำไมกลิ่นอาหารมันเหม็นขนาดนี้ เหม็นจนหายใจไม่ออก
“อัคนี เป็นอะไรลูก”
คุณหญิงปานนภาเงยหน้าถาม เมื่อเห็นสีหน้าลูกชายผิดปกติ
อัคนีว
