บูทชี้นิ้วไปข้างหน้าแทบจะทันทีที่เห็นร่างบางคุ้นตาลงจากรถโดยสาร แล้วก้าวเท้าเร็วๆตรงไปยังร้านตัดชุดของตัวเอง
“นายครับ นั่นไงครับคุณได๋”
“เออ กูเห็นแล้ มึงจะเสียงดังอะไรนักหนาวะ”
อัคนีดุลูกน้องเสียงห้วน ทั้งที่หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
คำพูดฟังดูหงุดหงิดแต่ใบหน้าคมกลับดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากเมื่อครู่ที่ยังหม่นหมองเหมือนคนอดนอนและอดใจมาทั้งวัน ตั้งแต่แยกจากเธอไปในตอนเช้า
“ขอโทษครับนาย ผมดีใจเกินไปหน่อย”
บูทรีบแก้ตัว
“คนที่ควรดีใจคือกู ไม่ใช่มึง”
คำตอบนั้นหลุดออกมาเร็วกว่าที่อัคนีตั้งใจจะคิด บูทถึงกับยิ้มกว้างขึ้นทันที
“ครับนาย ผมทราบครับ”
บูทว่าพลางหัวเราะเบาๆ
“แต่ดูจากหน้าแล้ว… นายก็ดีใจจริงๆนั่นแหละครับ ผมเห็นนะครับนายเผลอยิ้มออกมาเมื่อกี้”
อัคนีหันขวับไปมองลูกน้องทันที สายตาคมกริบ
“ไอ้นี่ มึงอยากถูกไล่ออกหรือไงวะ”
“เอ่อ… เปล่าครับนาย ผมแค่พูดความจริงเท่านั้นเอ
