ได๋ยืนตัวแข็ง คำพูดของอิฐกำลังค่อยๆบีบหัวใจเธอทีละนิด
“ไม่จริง…”
เธอส่ายหน้าไปมาเบาๆ เหมือนเด็กที่ปฏิเสธความจริงที่รับไม่ไหว
“พี่ไปเชื่อเขาได้ยังไงคะพี่อิฐ”
“พี่เชื่อคุณอัคนี เพราะไอ้ทิวเองก็พูดแบบนั้น”
อิฐตอบเสียงหนัก เหนื่อยล้าปนเจ็บปวด เจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นน้องสาวต้องเจ็บปวดแบบนี้ ยิ่งเห็นเธอมีน้ำตาเขาก็ยิ่งเจ็บปวด
“ยิ่งเป็นพี่ทิวยิ่งไม่น่าเชื่อเข้าไปใหญ่เลยค่ะ พี่ทิวไม่มีอะไรที่น่าเชื่อถือได้เลย พี่เองก็ควรเลิกเชื่อคนแบบนั้นได้แล้วนะคะ”
ได๋สวนกลับทันที น้ำเสียงสั่น
อิฐหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่ออย่างคนที่ยอมจำใจ
“แต่ไอ้ทิวมันตกลงกับพี่ธามแล้ว มันอยู่ประเทศไทยไม่ได้อีกต่อไป ถ้ามันอยู่มันต้องตาย ตอนนี้มันไปอยู่ต่างประเทศแล้ว”
เขาลืมตาขึ้นมองหน้าน้องสาวตรงๆ
ได๋เหมือนถูกฟาดกลางอก ริมฝีปากซีดลงทันที พี่ทิวไปอยู่ต่างประเทศแล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ธาม คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวด้วยความ
