กลางดึกของคืนเดียวกัน
“พี่อิฐคะ… หนูอยากเข้าห้องน้ำค่ะ พี่ช่วยเข็นเสาน้ำเกลือออกจากมุมนี้ให้หนูหน่อยได้ไหม”
ได๋เอ่ยเสียงแผ่ว ทั้งที่ยังงัวเงีย แล้วเธอก็ค่อยๆลุกขึ้นนั่งในความมืด ก่อนจะหย่อนเท้าลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง
"………"
ไม่มีเสียงตอบรับจากอิฐ แต่ในความเงียบนั้นร่างสูงที่นั่งอยู่มุมห้องก็ลุกขึ้น มือหนาจับเสาน้ำเกลือแล้วเข็นเข้ามาใกล้เตียงอย่างเงียบเชียบ
ได๋ชะงักไปเล็กน้อย จมูกเล็กสูดลมหายใจเข้าพร้อมทั้งขมวดคิ้มในทันที เพราะกลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นที่คุ้นเคยจากพี่ชาย เป็นกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นที่เธอไม่ควรจำได้แต่กลับจำได้ชัดเจนอย่างน่าประหลาด
“พี่อิฐ… พี่เปลี่ยนน้ำหอมเหรอคะ”
เธอถามเสียงเบาลง
"………"
ยังคงไร้คำตอบ ได๋คิดไปเองว่าเขาคงง่วงมากๆจึงไม่ได้ซักถามอะไรต่อ
แป๊ก!
ไฟห้องน้ำถูกเปิดขึ้น เธอรีบเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมามอง เพราะแรงปวดที่รอไม่ไหว
ไม่นานนัก
แกร็ก!!
ประตูห้องน้ำเปิ
