“จิ๊… ทำไมนอนไม่หลับนะ”
ได๋พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ทั้งที่เปลือกตาหนักอึ้งและร่างกายอ่อนล้า อยากหลับแทบตายแต่ก็หลับไม่ลง
สายตาของเธอเผลอเหลือบไปที่มุมห้องอีกครั้ง ร่างสูงของอัคนีนั่งฟุบอยู่ตรงนั้น หลังพิงผนังแขนพาดบนเข่า ศีรษะก้มต่ำจนแทบไม่เห็นสีหน้า
“พี่อิฐนะพี่อิฐ คอยดูนะถ้าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่แล้วก็เจอดีแน่”
เธอบ่นพึมพำเบาๆเหมือนจะดุพี่ชาย ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าพี่ชายของเธอจะเป็นคนเฝ้าแท้ๆ แต่ก็ยังกล้าที่จะให้เขามาเฝ้าน้องสาวตัวเอง ทั้งๆที่เขาเป็นคนทำร้ายเธอ แต่ทว่าในเสียงนั้นกลับมีความรู้สึกดีๆปนอยู่ เมื่อเธอเห็นว่าเขาตั้งใจที่จะมาเฝ้าและคอยมาดูแลเธอจริงๆ ความเกลียดและความโกรธก็ค่อยๆจางหาย
เธอแอบมองอีกครั้งและเพิ่งสังเกตว่า อัคนียังอยู่ในท่าเดิมตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือเขาไม่ได้นอนเลย
ได๋เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแปลกๆ มั้นทั้งหงุดหงิด ทั้งอึดอัด ทั้
