ปัง!!!
เสียงประตูปิดลงดังสนั่น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ ได๋นั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาจ้องไปที่บานประตูตรงหน้า พลางคิดว่าเขาจะมาก็มาพอจะไปก็ไป
“เฮ้อ…”
เธอถอนหายใจยาว ความโล่งใจแล่นผ่านหัวใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะถูกความอึดอัดเข้ามากดทับแทน โล่งแต่กับรู้สึกไม่สบายใจ แล้วก็ไม่โอเคกับอะไรหลายๆอย่าง โดยเฉพาะเงินที่พี่ชายของเธอเอามาโดยที่ไม่ยอกเธอซักคำ
มือบางค่อยๆกำผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ข้างตัวแน่น ราวกับมันยังหลงเหลืออุณหภูมิอุ่นๆของเขา พร้อมกับความทรงจำที่พยายามผลักไส กลับย้อนเข้ามาโดยไม่คิดจะให้เธอได้หยุดพัก
“พี่อิฐไปเอาเงินเขามาได้ยังไงกัน… แถมยังไม่ยอมบอกฉันอีก”
เธอพึมพำกับตัวเองน้ำเสียงสั่นน้อยๆ
หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และเจ็บลึกอย่างบอกไม่ถูก
“นี่คิดจะขายน้องกินเลยรึไง”
คำพูดนั้นหลุดออกมาเบาๆ แต่กลับเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่กลางออก ได๋ก้มหน้าล
