CHAPTER 22 | เคยๆ

1803 คำ

[Céline's Talks] ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งจนชาไปทั้งตัว เพราะไอ้ม้าเวรสองตัวนั่นแน่ๆ ที่ทำให้ฉันปวดร้าวไปทั้งตัวขนาดนี้ มองไปยังเตียงอีกฝั่งก็ไม่เห็นราฟาเอลนอนอยู่บนเตียงแล้ว หมอนั่นคงไปทำงานแล้วสินะ ฉันใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้เป็นอะไรดึงผ้าห่มออกจากตัว และแล้วฉันก็เจอสาเหตุที่ทำให้ตัวฉันชาจนลุกไม่ขึ้น ราฟาเอลนอนซุกหน้าอยู่กลางอกฉัน แถมยังหลับตาพริ้มมีความสุข มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนนมฉันอย่างถือวิสาสะ "ไอ้โรคจิต!" ดึงใบหูเขาเต็มแรงจนหมอนั่นสะดุ้งตื่น จบด้วยการฟาดฝ่ามือลงบนหัวไหล่ดังเพียะหลังจากที่เราทั้งคู่ดีดตัวขึ้นมานั่งได้สำเร็จ "ทุเรศชะมัด ลักหลับฉันหรือไง" ฉันสบถด่าด้วยความหัวเสีย คนตัวสูงลุกขึ้นมาลูบหูตัวเองป้อยๆ หลุบตาสีอ่อนตนเองมองที่หน้าอกฉันก่อนจะยิ้มกริ่มพอใจ เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้สึกตัวเลย! แถมยังถูกหมอนี่นอนทับแขนถึงขั้นชาหนึบไปทั้งซ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม