“อ้อยหวาน” เสียงนี้ดังขึ้นพร้อมมือของใครบางคนมาฉุดรั้งช่วยฉันที่กำลังจะล้มลงพื้น
“ขอบคุณนะคะ” เอ่ยขอบคุณทั้งที่ยังไม่ได้หันมองคนที่แสดงน้ำใจช่วยเหลือ แต่ก็น่าแปลกใจที่เขารู้จักชื่อของฉัน
“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำท่าเหมือนจะล้ม” เมื่อมองจึงเห็นว่าเธอคือใคร
“ไม่รู้เหมือนกัน หลายวันมานี้ชอบเวียนหัว”
“พาไปหาหมอเอาไหม” แนนเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย ตั้งแต่ที่เจอกันวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก มาเจออีกทีก็วันนี้
“ไม่ ๆ เราไปไม่ได้” ฉันรีบปฏิเสธความหวังดีจากเพื่อนห้องตรงข้าม
ถ้าฉันออกไปข้างนอกช้างพลายอาจจะเจอฉัน ฮันเตอร์เล่าว่าช้างพลายคลั่งมากตามหาฉันไปทั่ว ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่คอนโดของน้องเบลล์ฮันเตอร์ก็ไม่ได้มาหาฉันเลย เขาเล่าว่าช้างพลายให้คนจับตามองเขาตลอด เขาทำได้แค่แอบส่งข้อความมาบอกฉัน ฉันไม่ควรเสี่ยงออกไปข้างนอก
“ทำไมล่ะ ทำไมไม่ไป เราว่าอ้อยอาการไม่ค่อยดีนะดูหน้าซีดมาก” แนนพูดพลางยกมือมาแตะท
