“ไปไหนมา” แนนเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยพร้อมกับเดินมาช่วยฉันถือกระเป๋าสะพาย “หนักไหมเนี่ย”
บางทีน้องสาวต่างพ่อของฉันก็ดูจะห่วงเกินเหตุ มันแค่กระเป๋าสะพายใส่เงินกับโทรศัพท์ จะหนักอะไรขนาดนั้น
“แค่กระเป๋าสะพายเองแนน พี่ไม่ได้แบกกระสอบนะ” พูดพลางเดินมานั่งที่โซฟา
“ก็แนนเป็นห่วงพี่กับหลาน ไปไหนก็ไม่บอกไม่กล่าว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่แนนจะทำยังไง” แนนเดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมทำหน้าไม่พอใจ
“พี่ไปเยี่ยมหมูน้อยลูกสาวของกองปราบมา” ฉันเล่าด้วยความใจเย็น
ผ่านมาเกือบสามเดือนได้แล้วที่ฉันรับรู้ว่าตัวเองมีน้องสาวต่างพ่อและมีแม่ที่เคยทิ้งฉันไป แนนดูแลฉันเป็นอย่างดี ทุกอาทิตย์เราทั้งสองจะพากันไปดูแลแม่ที่ป่วยติดเตียง ถึงแม้ฉันจะยังไม่สนิทใจ แต่เมื่อฉันเลือกที่จะให้โอกาสตัวเองได้สัมผัสกับคำว่าครอบครัว ฉันจึงพยายามปรับตัวเองพยายามพร่ำบอกตัวเองทุกวันว่าแม่กับแนนคือคนที่รักฉันจากใจจริง แม่กับแนนคือคนที่เป
