นอกเหนือจากการเอ่ยถามเส้นทางไปยังบ้านของสองตายาย บรรยากาศภายในรถก็เงียบเชียบ เหมือนกับว่าต่างฝ่ายต่างกำลังตกใจกันและกันจนเรียบเรียงเป็นคำพูดไม่ถูก
บางครั้งสองสามีภรรยาสูงวัยที่นั่งเบาะหลังคนขับแอบชะโงกหน้ามองใบหน้าทั้งคู่เป็นพักๆ จนพะแพงนั่งตัวแข็งทื่อด้วยความประหม่ากับสายตาและเสียงกระซิบกระซาบที่กำลังพูดเรื่องตนเอง
กระทั่งรถมาหยุดบริเวณริมถนนหน้าบ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่ง ซึ่งแม้จะไม่มีการทาสีเคลือบผิวไม้สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น แต่ก็มีการเคลือบแล็กเกอร์ป้องกันเชื้อราจากน้ำฝนทั้งหลัง
พะแพงมองเข้าไปในรั้วบ้านด้านในที่เปิดทั้งประตูและหน้าต่างทิ้งไว้รับแดดรับลม จึงเห็นว่าที่นี่เป็นร้านขายของชำและเป็นร้านใหญ่ในหมู่บ้านเลยทีเดียว
"นั่งรอกันตรงนี้ก่อนนะ กินอะไรกันก่อนไหม?"
"มีชาเขียวไหมคะ ชาเขียวสองขวดค่ะ ^^"
"ได้ๆ เดี๋ยวให้หลานมันหยิบให้ ตากับยายขึ้นไปหารูปถ่ายก่อนนะ"
ยายวันตะโกนเรียกหลานสา
