1 ปีต่อมา
[Putter’s Talks]
ตั้งแต่พะแพงเข้าสู้ช่วงครรภ์เดือนที่เจ็ด ผมก็แทบจะไม่ได้เข้าไปทำงานที่โรงพยาบาลเลย ยกเว้นในเวลาเช้าและเย็นที่จะเข้าไปช่วยราวน์คนไข้
ยัยตัวเล็กที่ตอนนี้ไม่เล็กแล้ว เพราะผมจัดโภชนากรมาดูแลเพิ่มน้ำหนัก ให้พร้อมสำหรับอุ้มท้องลูกทั้งสองคนในคราเดียว
หากไม่ทำแบบนั้นสภาพคนแคระน้ำหนักแค่สี่สิบกว่าๆ ไม่มีทางแบกท้องที่โตขึ้นทุกวันๆ ได้แน่ ยิ่งเป็นเดือนที่เจ็ดด้วยแล้วเด็กๆ ขยันดิ้นมาก พอคนแรกดิ้น คนที่สองก็ดิ้นตามจนพะแพงโมโหอยู่หลายครั้ง
แต่พอช่วงหลังคลอดที่คิดว่าสถานการณ์จะเข้าสู่ภาวะปกติ เราสองคนเพิ่งรู้ว่าคิดผิด ไม่รู้ว่าลูกไปดื้อได้ใครมา สาวน้อยของผมสองคนเลิกแข่งกันเตะท้องแม่ แต่เปลี่ยนมาแข่งกันร้องไห้แทน น้ำหนักตัวที่ขุนให้พะแพงเกือบสิบกิโล ลดลงฮวบๆ จนกลับมาเท่าเดิมภายในสองเดือน
‘แง้~!!’
‘แง้~!! ฮึกๆ แง้~!!’
นั่นไง -_-^
เสียงแรกคงเป็นพะพราว ส่วนเสียงที่สองที่ใ
