หลายปีต่อมา
พะพราวกับพะพายถึงวัยที่ต้องเข้าเรียนชั้นอนุบาล เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของลูกทั้งคู่จึงตัดสินใจส่งลูกเข้าโรงเรียนเดียวกับลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งแม้จะอยู่ใจกลางเมืองและเดินทางราวๆ ครึ่งชั่วโมง ก็ไม่เป็นอุปสรรค
บางครั้งพะแพงขับรถไปส่ง บางครั้งก็เป็นเขาที่ว่างก็จะไปรับภรรยาก่อนและไปรับลูกด้วยกัน หากวันไหนไม่ว่างก็จะเป็นคนขับรถประจำบ้านที่ได้รับการแนะนำจากเชษฐ์และป้าชื่นมาอีกที
เด็กน้อยสองคนในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนเอกชนชื่อดังจูงมือกันเดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ จากนั้นก็พากันมานั่งรออาหารเช้าจากมารดา
นายแพทย์พัตกวีมองลูกสาวสองคนด้วยความสงสัย เนื่องจากฝึกให้ลูกแยกห้องนอนกับพ่อแม่ตั้งแต่จำความได้ เขาจึงไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นทำไมอาการลูกสองคนจึงเป็นแบบนี้
พะพายนั่งสัปหงกบนเก้าอี้
ส่วนพะพราววันนี้ก็มีถุงผ้าพกติดตัวลงมาด้วย แถมใบหน้ายังยิ้มแย้มระริกระรี้เป็นพิเศษ
แต่ไม่ทันจะได้เอ่
