“ขี่รถขึ้นมาบนฟุตบาททำส้นตีนอะไร!”
สิ้นเสียงตะคอกของคนเป็นหมอ เขาก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่องผู้ชายคนนั้นต่อ ทั้งพะแพงและพนักงานของร้านต่างก็รีบจับแขนแกร่งเอาไว้คนละข้าง
"พี่พัตเตอร์ใจเย็นก่อนค่ะ"
เดจาวู...
เหมือนเธอจะเคยห้ามเขาด้วยประโยคลักษณะนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง
ที่คาร์แคร์นั่นไง!
"ทำตัวมักงานอย่างนี้ไง คนเจ็บถึงเต็มห้องฉุกเฉิน อยากตายก็ไปตายคนเดียวไอ้เวร!"
โอเค เธอเข้าใจแล้วว่ามันจากความเก็บกดก้นบึ้งหัวใจล้วนๆ ขี่รถจักรยานยนต์ขึ้นทางเท้าแล้วยังเกือบชนคนอื่น
"น้องใจเย็นก่อน"
วินมอเตอร์ไซค์คนนั้นลุกขึ้นมาได้ก็รีบเดินเข้ามาที่คนตัวเล็กและยกมือไหว้ขอโทษขอโพย
"เมื่อกี้มันมีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มายืนขวางทางพี่ พี่เลยหักหลบมา"
พะแพงไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายจึงพยักหน้าและรับไหว้ อย่างไรเธอก็ไม่ได้เจ็บตัวมาก
"ไอ้คนใส่เสื้อขาวหัวเกรียนๆ มันไปไหนวะ"
พอเคลียร์กับคู่กรณีได้ วินมอเตอร์ไซค์
