หลังจากเสร็จสิ้นการล้างแผลให้เธอดังเช่นทุกครั้ง พัตเตอร์เดินเข้าไปในห้องนอนคนตัวเล็กตรวจเช็กประตูหน้าต่างทุกบานซ้ำอีกครั้ง ต้องมั่นใจว่าหากเธอเกิดละเมอเดินขึ้นมาอีกจะไม่ตกลงไปตาย
“ไม่ตายแน่นะ” หันมาถามคนนั่งสัปหงกบนโซฟาอีกครั้งอย่างไม่เชื่อใจ
“พี่พัตอะ! แพงอยู่ได้~ กลับห้องไปเลย ง่วงจะตายอยู่แล้ว”
ออกปากไล่เขาโดยไม่สนมารยาท
เพราะวันนี้เขานั่นแหละที่เป็นคนพาเธอตะลอนไปทั่ว พลังจากร่างกายอันน้อยนิดอยู่แล้วเลยหมดลงอย่างรวดเร็ว
“เนรคุณจริงๆ”
นายแพทย์หนุ่มเข้ามาผลักศีรษะทุยด้วยความหมั่นไส้ จากนั้นจึงคว้ากล่องปฐมพยาบาลเดินไปยังประตูหน้าห้องพัก
“ฝันดีค่ะ” เอ่ยไล่หลังของเจ้าของห้องเอ่ยออกมา ก่อนที่จะพาร่างตนเองเดินหายเข้าไปในห้องนอน
คุณหมอหนุ่มไม่ได้ตอบกลับคำพูดนั้น แต่ก็ไม่ได้เพิกเฉยซะทีเดียว ยืนรอกระทั่งประตูห้องนอนของหญิงสาวปิดลง จึงเอื้อมมือปิดไฟแล้วเดินกลับห้องตนเองเพื่อพักผ่อนเช่นกัน
