บทที่ 29

1254 คำ

[ 57 day ] หลังจากที่เราไล่เขากลับบ้าน เขาก็ไม่ยอมกลับ พอไม่ยอมกลับเราก็เลยขอแยก..โดยให้เขาออกมานอนข้างนอก เพราะบ้านของเรามีแค่สองห้องนอน "มีอะไรกันหรือเปล่าลูก ทำไม่มานอนอยู่ตรงนี้" เช้ามามานีถึงเห็นว่าลูกเขยนอนอยู่หน้าห้อง ซึ่งมีแค่หมอนใบเดียวที่หนุนนอน "ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีว่าเมียไม่เข้าใจนิดหน่อย" โรเบิร์ตรีบลุกขึ้นพร้อมกับหมอนใบนั้น ที่จริงเขาคิดว่าจะตื่นให้เช้าหน่อยกลัวพ่อกับแม่เธอออกมาเห็น แต่เมื่อคืนนี้กว่าจะหลับได้ก็เลยตื่นสาย "เรื่องอะไรกัน" มานีถามลูกเขยเพราะก่อนหน้านี้ไม่เห็นว่าทั้งสองจะมีเรื่องอะไรกันเลยรักกันแทบจะกลืนกินด้วยซ้ำ "พระมาหรือยังคะแม่" เรารีบเปิดประตูออกมาเมื่อได้ยินเสียงเขาคุยกับแม่ "แม่ยังไม่ออกไปดูเลย..แล้วนี่เราเป็นอะไรกัน" "แม่ช่วยบอกให้เขากลับบ้านไปทีค่ะ" "กลับบ้าน..บ้านไหนลูก?" "ก็บ้านของเขาไง" "มัดหมี่!" มามีตำหนิเมื่อเห็นว่าลูกสาวเริ่มเอาแต่

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม