เมื่อแสงไฟในห้องบอลลูนค่อย ๆ หรี่ลง เหลือเพียงแสงสีขาวนวลและเทาเงินที่ทอดลงมากลางลานเต้นรำ ราวกับโลกทั้งใบถูกบีบให้แคบลง เหลือเพียงพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับคนสองคนเท่านั้น พื้นหินอ่อนขัดเงาสะท้อนเงาโคมไฟคริสตัลที่ห้อยระย้าอยู่เหนือศีรษะ แสงระยิบระยับไหวตามการเคลื่อนไหวของแชนเดอเลียร์ เปรียบเสมือนผิวน้ำในคืนสงบที่ถูกลูบไล้ด้วยแสงจันทร์ ดอกไม้สีขาวและสีเทาถูกจัดเรียงเป็นวงโค้งล้อมรอบลานเต้นรำ กลีบกุหลาบขาวโปรยประดับพื้นเป็นลวดลายอ่อนช้อย กลิ่นหอมบางเบาของดอกไม้สดผสานกับกลิ่นแชมเปญจาง ๆ ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่ทั้งหรูหราและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เสียงดนตรีสดจากวงออร์เคสตราดังขึ้นช้าๆ เครื่องสายเริ่มนำท่วงทำนองวอลซ์แสนอ่อนโยน โน้ตแรกค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจของทุกคนในห้อง พิธีกรก้าวขึ้นหน้าเวทีด้วยรอยยิ้มสุภาพ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี
“และช่วงเวลาที่ทุกท่านรอคอย…” เสียงเขานุ่ม ละมุน “ขอเรียนเ
