วันนี้ทั้งวันไทเกอร์คลุกอยู่แต่กับฉันไม่ว่าจะเดินไปไหนก็จะมีเขาตามเป็นเงา แถมยังยิ้มร่าเห็นฟันอย่างอารมณ์ดีตั้งแต่เช้า เหงือกไม่แห้งบ้างหรือไงยิ้มขนาดนั้น เพราะกินยาแก้อาการแพ้ท้องที่ลุงหมอให้มาก็เลยไม่รู้สึกคลื่นไส้ตอนอยู่ใกล้
“เป็นบ้าหรือไง หยุดยิ้มสักทีนายยิ้มจนฉันเริ่มกลัวแล้วนะ”
“คนมันดีใจ ห้ามไม่ให้ยิ้มได้หรือไง”
“แต่ก็ไม่ควรยิ้มทั้งวันแบบนี้”
“เธอไม่เข้าใจว่าฉันรอโอกาสมาตลอด ขอบคุณนะจ๋าย”
“อือ” ฉันแค่พยักหน้าเพราะวันนี้เขาพูดคำว่าขอบคุณจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว “ฉันอยากไปไร่องุ่นที่เชียงใหม่”
“ไปวันนี้เลยไหม” คนตัวสูงรีบตอบกลับมาทันที ไม่เว้นจังหวะให้พูดต่อเลย จนต้องรีบค้าน “ใจเย็น ๆ ชวนใจ๋กับพี่เสือก่อน”
“อ้าว นึกว่าเธออยากไปกับฉันแค่สองคน”
“ไปสองคนมันคงอึดอัดนะ”
“อ่า ชวนใจ๋กับเฮียไปด้วยก็ได้” ใบหน้าหล่อพยักตอบสายตาฉายแววความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด
“อือ ฉันจะไปอาบน้ำ นายก
