“มันยากฉันรู้ ไม่ต้องรีบกลับมารักกันก็ได้เพราะฉันรอเธอได้ตลอดชีวิตเลยจ๋าย”
“จะอ้วก”
“หืม ไม่ได้กินยาที่ลุงหมอให้?”
“คำพูดของนายมันน้ำเน่า ได้ยินแล้วอยากจะอ้วก”
ไทเกอร์หลุดหัวเราะออกมาส่วนฉันต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวจะเผลอยิ้มตอบ ก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรสัมผัสบนฝ่ามือทำให้ต้องหันกลับมามองแล้วเห็นว่าคนที่นั่งคุกเข่ากำลังก้มจูบ จากนั้นก็เอามือมาสัมผัสที่ท้องแล้วขยับหน้ามาใกล้ ๆ
“แม่ใกล้ใจอ่อนให้พ่อหรือยังน้า”
“ส่งกำลังใจให้พ่อง้อแม่ให้สำเร็จเร็ว ๆ ด้วยนะตัวเล็ก”
เขาเหมือนคนบ้าที่พูดคนเดียวเป็นตุเป็นตะ ท่าทางและน้ำเสียงอบอุ่นในตอนที่พูดกับลูกทำให้เผลอหลุดยิ้มออกมาง่าย ๆ กับคำพูดเหล่านั้น
“เห็นไหมแม่ยิ้มให้พ่อด้วย” รีบหุบยิ้มทันทีแล้วลุกขึ้นจากโซฟา เพราะทำตัวไม่ถูกที่เขาเห็นว่าฉันยิ้ม
“ไม่ต้องเขินหรอกจ๋าย เวลาเธอยิ้มสวยมากเลยนะ ยิ้มให้ฉันเยอะ ๆ ได้ไหม”
“ฉันไม่ใช่คนบ้าที่จะยิ้มทั
