หยาดพิรุณโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่พายุเริ่มก่อตัว
เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานใหญ่ในห้องสมุดส่วนตัวของคฤหาสน์หรูดังแว่วมาเป็นจังหวะ ราวกับท่วงทำนองแห่งความเหงาที่คอยย้ำเตือนถึงอดีตอันแสนไกล
นายหญิงของบ้านก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยโกโก้ร้อนหอมกรุ่น เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง
ดีเซลสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักรูปมังกรที่พันล้อมลำแขนแกร่ง ยืนทอดสายตามองออกไปในความมืดมิดเบื้องนอก
ร่างสูงใหญ่ในยามนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามดุจเจ้าพ่อกาสิโนผู้เลือดเย็น แต่มันกลับดูอ้างว้างเสียจนคนมองรู้สึกหน่วงในหัวใจ
“พี่ดีเซลคะ ดึกมากแล้ว ทำไมยังไม่ไปนอนอีกคะ?”
กอหญ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ด้วยความเป็นห่วงขณะเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างกายเขา รอยยิ้มอ่อนหวานที่มุมปากของเธอช่างดูอ่อนโยนและอบอุ่น ราวกับแสงตะวันที่ส่องประกายท่ามกล
