นารารู้สึกว่าเส้นทางจากสนามบินไปยังจุดหมายปลายทางมันช่างยาวนานและดูเหมือนจะไกลเหลือเกิน หรือเป็นเธอเองที่ใจว้าวุ่นอยู่กับเรื่องนั้นจนสติแทบหลุด ยังดีที่มีมือนุ่มจากคนข้างๆ กอบกุมมือเธอเอาไว้ตลอดทางให้ยังพออุ่นใจ
จนในที่สุดพี่สุเมธขับรถพาทั้งหมดเดินทางมาถึงภัตตาคารจีนแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ไกลจากบ้านของพวกเขามากนัก และร้านนี้ยังเป็นร้านโปรดของครอบครัว ดังนั้นนาราเองจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาด้วย เพราะพ่อกับแม่ของการันต์เอ่ยปากชวนคะยั้นคะยอหลายต่อหลายรอบตั้งแต่เดินทางออกมาจากสนามบิน
“มากินข้าวด้วยกันนะลูก ป๊ากับม้าไม่ได้เจอนาราตั้งหลายเดือน ให้การันต์ไปตามก็ไม่ได้เรื่องได้ราว ใช้ไม่ได้เลยลูกคนนี้” แม่ของการันต์เอี้ยวคอไปคุยกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลัง
“เอ่อ...คือ”
“นะลูก...กินข้าวก่อน แล้วเดี๋ยวให้การันต์เขาไปส่งที่บ้านก็ยังได้ กลับถึงบ้านไม่ดึกหรอก”
เธอยังไม่แน่ใจว่าควรจะตอบตกลงหรือปฏิเส
