“ไม่กล้าเจอหน้า”

เช้าวันต่อมา… เจนนิสนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนอย่างหมดอาลัยตายอยาก แขนทั้งสองข้างพาดอยู่บนโต๊ะเรียนเหมือนร่างไร้วิญญาณ ตั้งแต่เข้าห้องเรียนมา เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมองใครแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งโซดาเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ด้วยสีหน้างง ๆ “เป็นไรแต่เช้าอ่ะ” “อีดาาาาา…” เสียงคร่ำครวญดังออกมาจากโต๊ะโดยที่เจนนิสยังไม่ยอมเงยหน้า “อะไร เป็นอะไร” โซดาขมวดคิ้ว เจนนิสเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาฉ่ำวาวเหมือนคนผ่านสงครามมา “เฮียมึงบล็อกไลน์กูอ่ะ… เฟซก็ไม่ยอมรับเพื่อนกูด้วย” “ห๊ะ?!” โซดาเบิกตากว้าง “ทำไมถึงบล็อกมึงอ่ะ มึงไปคุยกันยังไงเนี่ย” “คุยเหี้ยอะไรล่ะ!” เจนนิสโวยเสียงอ่อย “กูยังไม่ทันจะส่งสวัสดีเลย สติกเกอร์ยังโหลดไม่เสร็จด้วยซ้ำ!” “อ้าว แล้วทำไมเฮียถึงบล็อกมึงอ่ะ” เจนนิสเม้มปากแน่น ก่อนจะสารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว “กู…ดันเผลอส่งรูปที่กูใส่ชุดบิกินีไปอ่ะดิ” โซดานิ่งไปชั่ววินาที “ห๊ะ…” “แถมเฮียมึงยังด่ากูว่า โรคจิต อีกนะ” เจนนิสทำหน้าจะร้องไห้ “ด่าเสร็จปุ๊บ…บล็อกกูเลย” เงียบไปอึดใจ ก่อนที่… “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!” โซดาจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น จนต้องกุมท้องตัวเองไว้ หัวเราะหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ทัน “อีดา มันใช่เรื่องหัวเราะไหมเนี่ย” เจนนิสหันไปค้อนเพื่อนตาเขียว “แทนที่จะปลอบกูอ่ะ!” “ก็มันตลกจริง ๆ นี่หว่า” โซดายังกลั้นขำไม่อยู่ “แล้วมึงเชื่อปะ เฮียต้องเอาเรื่องนี้มาเล่าให้กูฟังแน่ ๆ” เจนนิสทำหน้าเบ้ลงทันที เสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด “มึงอ่ะ…ดีเนอะ มีพี่น้องคุยกันได้ทุกเรื่อง” เธอถอนหายใจยาว “ส่วนกู ลูกคนเดียว ป๊ากับม๊ากูก็อยู่ต่างประเทศ แถมแฟนก็ไม่มีอีก” โซดาหันมามองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าหยุด “พอเลย ไม่ต้องมาดราม่าเลยอีห่า” “คอยดูนะ” เจนนิสเชิดหน้าพูดอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตายังมีไฟดื้อ ๆ อยู่ “ถ้ากูมีแฟนเมื่อไหร่ กูจะป่าวประกาศไปให้ทั่วเลย” โซดาอ้าปากเหมือนกำลังจะสวนกลับอะไรสักอย่าง แต่ยังไม่ทันได้พูด ตื๊ด…ตื๊ด… เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน โซดาหยิบมือถือขึ้นมาดูรายชื่อสายเข้า ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วหันหน้าจอไปให้เจนนิสดู “นี่ไง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงมีพิรุธ “สงสัยโทรมาเล่าเรื่องมึง” เจนนิสชะงัก ก่อนจะเบิกตากว้างทันที หัวใจเต้นแรงอย่างไม่ต้องเดา โซดายิ้มมุมปากอย่างคนรู้ทัน แล้วกดรับสาย ในขณะเดียวกัน เจนนิสก็รีบขยับเข้าไปใกล้ ใช้ปากพูดเบา ๆ แบบไม่ออกเสียงให้เพื่อนอ่านปากเอา “เปิดลำโพงด้วย” โซดาเหลือบตามอง ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม นิ้วกดหน้าจอเบา ๆ “ฮัลโหลเฮีย” “ถึงมอหรือยัง” “ถึงแล้ว เฮียมีอะไรเปล่า” “กินข้าวหรือยัง มากินข้าวไหม” โซดาเลิกคิ้วนิดหนึ่ง น้ำเสียงเริ่มสดใสขึ้น “เฮียเลี้ยงไหม” “เฮียก็เลี้ยงตลอดไหม” เสียงปลายสายตอบกลับมาเรียบ ๆ “งั้นไป” โซดาพูดทันที ก่อนจะเหลือบมองเจนนิสที่นั่งตัวแข็งอยู่ข้าง ๆ “แต่ดาเอาเพื่อนไปด้วยนะ” ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที “อืม” ฟีนิกซ์ตอบสั้น ๆ “มาโรงอาหารวิศวะนะ จะกินอะไรก็ไลน์มา เดี๋ยวสั่งรอไว้ให้” โซดากดยิ้มมุมปากเล็กน้อย “โอเค เดี๋ยวไป” หลังจากนั้นโซดาก็กดวางสายทันที ก่อนจะหันมามองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ป่ะมึง ไปกินข้าวกัน เฮียเลี้ยง” “ไม่ไปได้ปะ…” เจนนิสรีบส่ายหน้าทันที เสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด “กูไม่กล้าเจอหน้าอ่ะ อาย” โซดาเลิกคิ้ว มองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า “อายเหี้ยไร ปกติมึงแทบจะแก้ผ้าอยู่แล้ว เอาอะไรมาอายคะเพื่อน” “อีเหี้ย!” เจนนิสตีแขนเพื่อนเบา ๆ อย่างเขินปนหงุดหงิด “ก็นั่นมันคนละอย่างกันเว้ย พวกผู้ชายพวกนั้นมันเข้าถึงง่าย แต่เฮียมึงไม่ใช่ไง” โซดายิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที “เอาน่าา เดี๋ยวกูช่วย” “ช่วยยังไงก่อน” เจนนิสหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ “เอาเถอะน่า” โซดาตัดบท พลางคว้าแขนเพื่อนให้ลุกขึ้น “ไปกินข้าวก่อน กูหิวแล้ว” เจนนิสถูกลากให้ลุกขึ้นทั้งที่ใจยังเต้นแรง มือเย็นเฉียบ ในหัวเต็มไปด้วยคำว่า เจอหน้า อาย บล็อก วนซ้ำไปมาไม่หยุด สุดท้ายโซดาก็ลากเจนนิสมาถึงคณะวิศวะจนได้ ช่วงเช้าที่คึกคักไปด้วยนักศึกษาทำให้บรรยากาศดูแน่นไปหมด เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และผู้ชายหน้าตาดีที่เดินผ่านไปมาจนเจนนิสเผลอกลืนน้ำลาย แต่แทนที่จะรู้สึกตื่นตาตื่นใจเหมือนทุกครั้ง วันนี้หัวใจของเธอกลับเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ โซดาเดินนำเข้าไปในโรงอาหารก่อน กวาดสายตามองหาโต๊ะของพี่ชายอย่างคุ้นเคย จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร “เจอแล้ว” เธอพึมพำเบา ๆ และทันทีที่เห็นฟีนิกซ์นั่งอยู่ที่โต๊ะ โซดาก็รีบเดินตรงไปหาโดยไม่ลังเล แล้วไม่ลืมหันกลับมาคว้าข้อมือของเจนนิสไว้แน่น ก่อนจะออกแรงดึงให้เดินตามไปทันที “อ๊ะ…อีดา” เจนนิสอุทานเบา ๆ แต่ก็ถูกลากไปแล้วเรียบร้อย ฝ่ามืออุ่น ๆ ที่ถูกจับไว้ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวตาม และแล้ว… เจนนิสกับโซดาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของฟีนิกซ์ในที่สุด “เฮีย” โซดาเรียกเสียงปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน “ช้า” ฟีนิกซ์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ พูดสั้น ๆ ตามสไตล์เดิม “รีบสุดละ” โซดายักไหล่ ก่อนจะขยับตัวหลบให้เจนนิสก้าวออกมา “อันนี้เพื่อนดา ชื่อเจนนิส” หัวใจของเจนนิสเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงของมันเอง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยกมือไหว้เล็กน้อย “หวัดดีค่ะ” เสียงที่ออกมานุ่ม แต่ติดอ่างนิด ๆ อย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นกับเธอสักเท่าไร ฟีนิกซ์เหลือบตามองเพียงครู่เดียว ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ ตามนิสัย “อืม” คำเดียว เรียบ เย็น และเว้นระยะห่างชัดเจน เจนนิสยืนแข็งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดลงไปหลายองศา ในหัวมีแต่คำว่า บล็อก โรคจิต บิกินี วนซ้ำไม่หยุด โซดาเดินอ้อมไปนั่งข้างฟีนิกซ์อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้เจนนิสที่ยืนชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขยับไปนั่งข้างโซดาทันที ร่างบางนั่งตัวเกร็ง หลังตรงเกินจำเป็น มือวางบนตักอย่างไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน “แล้วเพื่อนเฮียล่ะ” โซดาถามขึ้น พลางมองไปรอบโต๊ะ “ไอเก้าไปสั่งข้าวให้อยู่” ฟีนิกซ์ตอบเสียงเรียบ “ส่วนไอซียังไม่มา” เจนนิสพยักหน้ารับเบา ๆ ทั้งที่ไม่ได้มีใครถามเธอ ดวงตาเหลือบมองโต๊ะแล้วก็รีบหลบสายตากลับมาที่แก้วน้ำตรงหน้า เหมือนมันเป็นสิ่งที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ ไม่นานนัก เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาร่างที่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ “มาแล้วค้าบบบ~” ชายหนุ่มคนหนึ่งวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี “ข้าวผัดทะเลร้อน ๆ อันนี้ของน้องโซดาคนสวย” โซดายิ้มรับทันทีอย่างคุ้นเคย “ส่วนนี้ของน้องครับ” เขาหันมาทางเจนนิส พลางเลื่อนจานข้าวมาตรงหน้าเธอ พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร เจนนิสชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ กลับไปอย่างเกร็ง ๆ “ขอบคุณค่ะ…”