“คุณคาร่าทานอาหารก่อนไหมครับ กำลังร้อน ๆ เดี๋ยวให้เลี่ยงหลงซิ่งไปส่งที่มหา’ลัย รับรองว่าทันเวลาแน่นอน” เลี่ยงจินเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะเมื่อนึกถึงน้องชายที่ทำหน้าที่ดูแลอารักขาหญิงสาวตรงหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ มันจะสายแล้ว ขอบคุณมาก ๆ นะคะ”
“ผมก็ไม่ได้ดูตารางเรียนของคุณคาร่าด้วยสิ ต้องขอโทษด้วยนะครับ อย่างนี้อาหารมื้อนี้คงเป็นหมันแน่เลย ดูท่านายก็คงจะไม่ลุกมาแน่นอน เพราะเมื่อวานทำงานหนักทั้งวัน ไหนจะเร่งเดินทางกลับไทยอีก” เลี่ยงจินเอ่ยอย่างรู้สึกผิดเพราะไม่ได้รับผิดชอบดูแลคาร่าเลยไม่ทราบเรื่องตารางเรียนในแต่ละวันเหมือนเลี่ยงหลง ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองเรื่องเจ้านาย แต่คาร่ากลับได้ยินมันชัดเต็มสองรูหูเมื่อเป็นเรื่องของเขา
“น่าจะเพลียมากค่ะ เฮียยังไม่ตื่นเลย”
“งั้นคงปล่อยให้นายพักผ่อนไปดีกว่าครับ เพราะทั้งเดินทางสุขภาพก็แทบไม่ไหวแล้ว แต่ผมกลัวโรคกระเพาะของนายกำเริบมากกว่า เห็นตอนเช้ายังไม่ตื่นมื
