“พี่กาแฟถ่ายรูปสวยค่ะ พี่คาร่าไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้เลยเพราะเราอยู่กับตัวแม่ตัวมัม” ไซซีเอ่ยเสียงใสอย่างเป็นกันเอง พวกเธอดูสนิทสนมกันมาก ขนาดซินเซียที่ดูเข้าถึงยากยังเรียกกาแฟเสียงหวานอย่างน่ารัก
“พี่คาร่าไม่ต้องเกร็งนะคะ ทำตัวตามสบายเลย” สาวน้อยหน้าหวานผมสีอ่อนบลอนด์ชมพูเอ่ยกับเธอ ได้ยินว่าพวกผู้ชายในบ้านชวัลกรจะค่อนข้างหวงเด็กคนนี้เป็นพิเศษ แต่สังเกตภายนอกก็น่าห่วงเพราะดูบอบบางน่าทะนุถนอม แต่แววตากลับดูสงบนิ่งมากเหมือนพวกเสือหมอบมังกรซ่อน
“ใช่ค่ะ” ไซซีเอ่ยสมทบอีกที
“อืม ว่าแต่น้องพินอินกับมิกิกลับแล้วเหรอ ไม่เห็นเลย”
เพราะเมื่อคืนมีโอกาสทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาทุกคนทั้งครอบครัวและบรรดาแฟนสาวของญาติเฮียติณณ์ เธอจึงเอ่ยปากถามอย่างแปลกใจที่ในโถงนี้ไร้เงาของสองสาว
“อ๋อ มิกิไม่ค้างกับเฮียโซ่ค่ะคงจะกลับไปนอนคอนโด ส่วนพี่พินอินน่าจะทานอาหารเช้าบนห้องเพราะเฮียต้าร์ไม่ยอมตื่น” ซินเซียยิ้ม
