หลังจากที่เธอทานยาเรียบร้อยโดยมีเฮียติณณ์คอยดูแลก็ถึงเวลาจะนอน แต่เหมือนนึกขึ้นได้ว่าก่อนจะโดนจับตัวไป เพื่อนสาวสองคนยังบาดเจ็บอยู่ในรถ ส่วนโทรศัพท์ก็เหมือนจะหล่นอยู่บริเวณนั้น คิดแล้วใบหน้าสวยหวานก็ยับย่น คิ้วขมวดเป็นปมอย่างหงุดหงิด ริมฝีปากบางขยับบ่นอุบอิบโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ออกไปคุยธุระกำลังเปิดประตูเข้ามา และเห็นท่าทางเหล่านั้นจนหมด
“ฮึ่ย! พวกบ้า”
“บางทีก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอชอบพูดคนเดียว”
“อุ๊ย!”
ร่างบางหันขวับพลางอ้าปากพะงาบ ๆ ด้วยความตกใจและอับอายที่เขาเข้ามาเห็นเธอกำลังบ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่คนเดียว ก่อนจะรีบแก้ภาพลักษณ์ด้วยการเบี่ยงประเด็นและฉีกยิ้มแห้ง
“มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ…แล้วคุยธุระเป็นยังไงบ้างคะ?”
“เรื่องผู้ใหญ่เด็กไม่จำเป็นต้องรู้หรอก อีกอย่างนะ…เรื่องส่วนตัวของเฮียเราไม่จำเป็นต้องรู้” ร่างสูงเก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋ากางเกงพลางเอ่ยเสียงเย็น เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาซอกแซ
