“อย่าพึ่งงอแงตอนนี้…นี่ยังไม่ใช่เวลา เอาไว้ค่อยงอนทีหลัง”
คำพูดราวกับว่าเป็นเธอที่เอาแต่ใจและขี้งอนทำให้ร่างบางเบิกตากว้าง ริมฝีปากเม้มแน่น ยกมือขึ้นกางเล็บทั้งห้าข่วนเขาอย่างจัง จนติณณ์ผงะถอยหลังทำให้เล็บข่วนโดนเพียงลำคอ
“ดื้อ” เขาเอ่ยเสียงทุ้มติดดุ
“ใครหาเรื่องก่อนล่ะ”
เป็นเขานั่นแหละที่เข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าจะไม่ให้โกรธได้ยังไง ร่างบางขู่ฟ่อราวกับแมว ติณณ์จึงรีบรวบมือบางเข้าหากันอย่างรวดเร็ว พลางกดไหล่เธอให้นอนลงไปบนเตียง
ท่าทางประหลาดของเขาทำให้คาร่าตกใจตาเบิกกว้าง พยายามขัดขืนและดิ้นหนี สมองก็พาลนึกไปถึงข่าวสามีฆ่าภรรยาทำให้เธอต้องกัดฟันสู้ จึงยกเท้าขึ้นมาทั้งที่แผลบริเวณท้องอาจฉีก
“อยู่เฉย ๆ จะดิ้นทำไมแผลจะฉีก!” ติณณ์คำรามอย่างหงุดหงิด
“เฮียนั่นแหละเป็นบ้าอะไร!”
“เป็นบ้าอะไรงั้นเหรอ…ฟังให้ดี พ่อแม่ที่เธอปิดบังเรื่องการแต่งงานกำลังมาที่นี่ ดังนั้นฉันถึงต้องกลับมาช่วยเธอไง!”
