ฉันถกเสื้อขึ้นเตรียมพร้อมจะเดินไปหลังรถกระบะหิ้วถุงบะหมี่
“อย่าดื้อสิครับ” เขาพึมพำเสียงเบาให้ฉันได้ยิน ก่อนจะขว้าข้อมือฉันที่มีปานแดงอยู่
เขามองไปที่ต้นแขนฉันนิ่ง ๆ รอยยิ้มยกมุมปากที่ทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นรัวจนผิดปกติ ก่อนที่จะพูดกับฉัน
“ปานแดงนี่ ยิ่งดูยิ่งคุ้นเคยจริง ๆ นะครับ มันเหมือนผมเคยเห็นจริง ๆ นะครับ อดคิดไม่ได้ว่าโลกมันจะกลมกว่าที่คิด”
“ปล่อยนะ!” ฉันสะบัดข้อมือฉันออกอย่างแรง ใจเต้นแทบหลุดจากเบ้าไม่ใช่เขินอายอะไร แต่มันเหมือนคนล่กที่กลัวโดนขุดความลับที่เก็บงำไว้น่ะสิ
“ชู่ว~~~” เขาทำท่าเงียบ “อย่าเสียงดังไปสิครับ หรือว่าอยากให้คนอื่น ๆ ได้ยินที่ผมกำลังจะพูด ผมไม่ได้มาหาเรื่องคุณพี่สาวคนสวยนะครับ แค่จะบอกว่าคุณเหมือน...”
“มะ...เหมือนใครอีกกัน” ปากฉันเริ่มสั่น
“ผมอาจจะรู้สึกไปเองก็ได้ครับ เพราะว่าคุณก็เป็นแค่แม่ค้าบะหมี่หน้าสดที่ดูซื่อดี แต่ทำไมกัน ถึงมีรอย กับ กลิ่น เหมือนผู้ห
