ไอ้โรคจิตเฮงซวย

ใครมันจะไปคิดว่าชายคนที่ตัวเองปักใจชอบมาตั้งแต่ยังเด็กโดยหายเข้ากลีบเมฆเพื่อไปทำในสิ่งที่ตนเองรักเสียนานหลายปีนั้น กลับมาอีกทีเขาจะมีลูกมีเมียไปแล้ว แต่จุ๋มจิ๋มคงลืมไปว่า คงมีแค่เธอเป็นฝ่ายรอเขาเป็นบ้าเป็นหลังคนเดียว ก็ขนาดที่ว่ามีพวกลูกคนใหญ่คนโตในอำเภอแวะเวียนมาจีบไม่ขาดสาย หรือแม้กระทั่งเสี่ยที่เปย์พวงมาลัยคล้องคอใส่เงินหนัก ๆ ให้นางเอกลิเกที่รับเล่นเป็นงานอดิเรกอยู่บ่อยครั้ง หญิงสาวยังไม่เคยจะแลเหลียวใครเลย “แล้วเหตุใดพี่ปานตะวันของน้องไยถึงมีใจให้ผู้อื่น ฮืออ” เสียงแหกปากพร้อมกับประโยคแสนจะลิเกประหลาด ๆ ถูกเปล่งออกมากลางวงเหล้าในคืนเคาท์ดาวน์ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ โดยตั้งอยู่ที่บ้านเพื่อนสนิทลูกสาวป้านุชร้านขายของชำในหมู่บ้าน เล่นเอาคนในวงนั้นไม่รู้ว่าจะสงสารหรือนึกเอือมระอาก่อนดี ถ้าผู้ชายที่จุ๋มจิ๋มมันพร่ำเพ้อหาอยู่ขณะนี้เป็นคนรัก แล้วโดนหักหลังให้เจ็บช้ำพวกเธอจะไม่ว่าอะไรเลย แต่กรณีที่เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ร้องไห้จนน้ำตาเปลี่ยนเป็นเลือดอย่างไรก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี แล้วคนที่เพื่อนหลงรักก็เป็นถึงระดับทายาทเสี่ยสิบเพชรพรรณรายณ์ ลูกชายคนเดียวของเฮียปราบกับซ้อเล็กอีก ต่อให้บิดาจุ๋มจิ๋มจะเป็นเพื่อนรักเฮียปราบ ก็ใช่ว่าจะไปยัดเยียดลูกสาวตัวเองถวายใส่พานได้ แล้วถ้าพี่มันจะชอบเพื่อนเธอ ก็คงจะชอบไปนานแล้ว หรือไม่ก็ติดต่อมาหาไอ้จุ๋มจิ๋มมันบ้าง นี่อะไร เล่นหายไปเป็นตำรวจเหมือนบุคคลสาบสูญ กลับมาอีกทีมีเมียมีลูกแล้วซะงั้น นั่นหมายความว่าพี่มันไม่ใช่คนที่จะรักใครไม่เป็น แค่อีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนของดอกอ้อมากกว่า วันนี้เลยขอกับแม่ตั้งวงกินเหล้าย้อมใจให้จุ๋มจิ๋มมันโดยเฉพาะ แล้วอกหักวันไหนไม่อกหัก ดันมาอกหักคืนส่งท้ายปี ไม่ลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นมันก็เก่งมากแล้ว แต่อีกเดี๋ยวก็ไม่แน่ “ใจเย็น ๆ จุ๋มจิ๋ม เดี๋ยวมึงก็น็อก สงสารหมอที่โรงบาลบ้าง แค่นี้งานก็ยุ่งมากแล้ว” “ไยพี่ไม่รักน้องเล่า น้องผิดอันใดหรือ เสด็จพี่ถึงได้ทำกันถึงเยี่ยงนี้ ฮึก...” “โอ๊ย กูหัวปวดกับมันไม่ไหวละอ้อ เอาไง โทรให้ลุงภีมมารับเลยไหม” “แบบนั้นมันโดนตีขาลายแน่” “เออ ก็เล่นเมาหัวจะทิ่มขนาดนี้” น้อยหน่าพยายามแย่งขวดเหล้าออกมาจากมือเล็กของเพื่อน ทว่าเจ้าตัวก็หาได้ปล่อยง่าย ๆ จนต้องยอมให้แม่นางเอกลิเกยกขึ้นกรอกปากอยู่แบบนั้น กระทั่งเหมือนจะได้ยินเสียงรถของลูกค้าหยุดลงที่หน้าบ้าน จึงหันไปมองลูกสาวเจ้าของร้าน โดยมารดานั้นทิ้งให้ดูแลแทนแล้วเข้าวัดไปตั้งแต่ช่วงเย็นเพื่อเตรียมตัวสวดมนต์ข้ามปี “ลูกค้าแม่มึงมาปะ” “สงสัย งั้นมึงดูมันก่อน ขวดนี้หมดให้พอได้เลย กูขายของให้ลูกค้าเสร็จ ค่อยช่วยกันแบกมันขึ้นบ้านไปนอน” “เราไม่เคาท์ดาวน์กันเหรอวะ” “ดูสภาพเพื่อนมึงก่อนค่ะ ตามนั้นแหละ ค่อยว่ากันต่อ เดี๋ยวกูมา” ดอกอ้อรีบลุกขึ้นจากวงเหล้า กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปรับลูกค้าที่หน้าร้าน โดยวงเหล้าพวกเรานั้นตั้งอยู่ข้าง ๆ บ้าน ทุกปีจะชวนกันไปนั่งกับวัยรุ่นในหมู่บ้านกลางทุ่งอยู่หรอก แต่ปีนี้ไม่น่าจะไหว เพราะไม่ทันไรหลานสาวย่าสวยก็เมาแอ๋แล้ว ละเห็นมันเป็นบ้าเป็นบอแบบนี้ ก็มีหลายคนที่เล็งเพื่อนเธอเอาไว้เยอะมาก คาดสายตาไปแล้วโดนฉุดจะทำยังไง “มาแล้วจ้า...” ลูกสาวเจ้าของร้านชำนิ่งค้าง ไม่รู้ว่าจะต้องตกใจอะไรก่อนดี ความหล่อของนายตำรวจใหม่ หรือที่ได้เห็นอีกฝ่ายมาปรากฏอยู่ตรงนี้กันแน่ ก่อนที่พี่มันจะหายหน้าหายตาไปเรียนก็ว่าหล่อที่สุดในอำเภอแล้ว กลับมาคราวนี้ถ้าเพื่อนเธอได้พบหน้าอาจจะมีคลุ้มคลั่งกระโดดกัดคอจองก็ได้ แต่ถ้ามันทำแบบนั้น ดอกอ้อจะตีให้ช้ำเลย เหตุเพราะอีกฝ่ายมีเมียมีลูกแล้ว จะให้ไอ้จุ๋มจิ๋มไปเป็นมือที่สามของใครไม่ได้! “อ้าว แม่เราไม่อยู่เหรอครับ” “อ่า ใช่จ้ะ ยายนุชไปสวดมนต์ข้ามปีน่ะจ้ะ” “ครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีใช่ไหม” ทั้งที่ถามลูกสาวเจ้าของร้านชำ ทว่าในหัวของปานตะวันกลับกำลังนึกถึงใครบางคนที่เป็นเพื่อนสนิทของเด็กคนนี้ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จะว่าไปตั้งแต่กลับบ้านมาก็ยังไม่ได้เจอหญิงสาวเลย “สบายดีจ้า พี่ปานตะวันรับอะไรดีจ๊ะ” กลัวว่าเพื่อนตัวเองจะมาเห็น แบบนั้นเรื่องใหญ่แน่ เลยเลือกจะตัดบทสนทนาไปเฉย ๆ “น้ำแข็งกับเบียร์ครับ” “ได้เลย รอสักครู่นะจ๊ะ” หญิงสาวรีบหาทุกสิ่งใส่ถุงให้นายตำรวจที่ได้ข่าวแว่ว ๆ ว่าจะกลับมาประจำที่สภ.ใกล้บ้านแล้ว เนื่องจากเป็นห่วงเพื่อนที่ยังเมาไม่รู้เรื่องอยู่ข้างบ้านด้วย รับเงิน กล่าวขอบคุณลูกค้ากิตติมศักดิ์เสร็จก็รีบสับเท้ากลับมาที่วงเหล้าตามเดิม แต่กลับกลายเป็นว่าเธอไม่พบทั้งจุ๋มจิ๋มและน้อยหน่าที่ควรจะนั่งรออยู่... ขับมอเตอร์ไซค์ออกจากร้านชำในหมู่บ้านมาได้สักระยะหนึ่ง นายตำรวจที่ยังนึกถึงแต่ใครบางคนก็จำต้องชะลอความเร็วของยานพาหนะลง ทางเริ่มมืดเพราะตรงนี้ไม่มีเสาไฟฟ้า ปานตะวันคิดว่าต่อให้เป็นชนบทที่เราต่างก็ไว้ใจกันได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถออกมาเดินเตร่ได้คนเดียวแบบนี้ หรือจะเป็นคนเมา วันนี้มันก็เป็นคืนเคาท์ดาวน์ที่ขับรถผ่านแล้วเห็นหลายบ้านกินเลี้ยง เปิดเพลงกันเสียงดังอย่างสนุกสนานอยู่ แล้วด้วยความเคยชินของสายอาชีพที่ตนเองรัก จึงไม่อาจจะปล่อยผ่าน ยิ่งเห็นว่าเป็นผู้หญิงเดินคนเดียวอีก “คุณ! คุณครับ จะไปไหนเหรอ” ชายหนุ่มจำต้องหยุดรถอย่างจริงจัง เพื่อจะเดินลงไปถามไถ่ ยามเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจจะหันมาคุยกับเขาเลย แล้วยิ่งเป็นข้างวัดของหมู่บ้านแบบนี้ บรรยากาศมันก็ชวนใจหวิวอยู่มาก “ไยทำ อึก! กันถึงเพียงนี้ ฮืออ” นอกจากจะไม่ได้สนใจปานตะวันแล้ว อีกฝ่ายยังคล้ายกับบ่นพรึมพรำอะไรอยู่คนเดียว ถึงจะเป็นตำรวจ ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับเลย แล้วอีกฝ่ายจะทำอะไร นั่งยองลงข้างกำแพงวัดแบบนี้คงไม่ใช่ว่า... “คุณ ๆ เดี๋ยวดิ จะทำอะไรครับ” “โอ๊ย ไอ้โรคจิตเฮงซวย! ปวดฉี่โว้ย เดินมานานแล้วเนี่ย ห้องน้ำบ้านไอ้อ้อแม่งไกลฉิบหายเลย แล้วก็ถามคุณ ๆ อยู่นั่น!” ปานตะวันนิ่งอึ้ง ยามเห็นว่าหญิงสาวที่กำลังจะขยับกางเกงยีนส์แสนสั้นออกนั้นเป็นใคร “จุ๋มจิ๋ม...” “เออ จุ๋มจิ๋มเอง จะโรค อึก! จิต หรือผีก็คราวมีสัมมาสัมพุทธเจ้าบ้าง จะมาอยากดูคนฉี่ทำไมวะ” สัมมาคารวะหรือเปล่า เฮ้อ “ผมไม่ใช่ทั้งสองอย่าง แล้วตรงนี้มันก็ไม่ใช่ห้องน้ำให้คุณมานั่งฉี่ด้วย” “ก็คนมันปวด ท่อปัสสาวะของผู้หญิงมันสั้น ห้ามกลั้น เป็นอะไรไปจะรับผิดชอบหรือยังไง!” ให้ตายสิ เถียงไม่ได้อีก แล้วเขาต้องมายืนดูอีกฝ่ายฉี่ตรงนี้จริง ๆ หรือ TBC.