หาเมียใหม่ให้ผู้กอง

แม้จะหอบลูกสาวกลับมาอยู่บ้านเกิดได้เกือบสัปดาห์แล้ว ต่อให้บรรยากาศครอบครัวจะอบอุ่นเพียงใด แต่การถูกแยกออกจากมารดาตัวจริงและสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่อย่างกะทันหัน อย่างไรปันหยีก็ไม่มีทางคุ้นชินในเร็ววัน รวมถึงไว้วางใจใครนอกจากผู้เป็นพ่ออย่างปานตะวัน ขนาดที่พี่ชายอย่างโรมอยากจะพารันเข้าไปทำความรู้จักหรือเล่นด้วย เจ้าตัวยังไม่ยอมให้เข้าใกล้ ทั้งหลัง ๆ มาก็เริ่มถามหามารดา แล้วแบบนี้ถ้าถึงวันเข้าทำงานของปานตะวันแบบจริงจัง เขาไม่ต้องอุ้มยัยตัวแสบเข้าไปรายงานตัวถึงสถานีตำรวจภูธรด้วยเลยหรือยังไง คุณปราบ ชวิศที่คงจะยังนึกโมโหลูกชายอย่างเขาอยู่ก็ยอมทำถึงขั้นจัดงานเลี้ยงปีใหม่รวมต้อนรับหลานสาวให้ โดยเรียนเชิญญาติ ๆ และคนสนิทมา เพื่อจะละลายพฤติกรรม ทว่าปันหยีก็ยังเอาแต่หลบอยู่หลังเขา มีบ้างที่ชะโงกหน้าออกไปดูว่าพวกเด็กชายอย่างโรมกับรันกำลังทำอะไรกันอยู่ “อยากเล่นกับพี่เขาไหมครับ” รู้ว่าพวกพี่สาวฝาแฝดอย่างหนูณีกับหนูนามีหลายคำถามที่อยากจะเอ่ยกับตนเอง แต่ทุกคนก็ยอมให้เวลากับเขา จึงสอบถามแค่ที่มาที่ไปของเด็กคนนี้เพียงเท่านั้น ไม่ได้ละลาบละล้วงลงลึกว่าความสัมพันธ์ของปานตะวันกับแม่เด็กจะเป็นมาเช่นไร นั่นมันก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว “พิ...” “ใช่ครับ พี่โรมกับน้องรันอยากเล่นกับหนูนะ” “น้อม! เอายูกโป่งม้าย” เด็กหญิงที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังของบิดาบนแคร่ไม้เนื้อดีสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะใช้เรียวแขนเล็กกอดลำคอของนายตำรวจแน่นกว่าเดิมแล้วเลือกซบใบหน้าเล็ก ๆ ลง นั่นทำเอาพี่ชายคนโตอย่างโรมที่มีแววตาเป็นประกายอยู่ในตอนแรกหมองลง ทว่าไม่นานเด็กชายก็ต้องวาดยิ้มออกมา “ห้ายปะป๋าเอาห้ายค่ะ” “ด้าย ๆ เดี๋ยวพี่ฝากไว้กับปะป๋าปานนะ” เป็นเขาเองที่ให้เด็ก ๆ เรียกตัวเองไม่ได้ต่างจากปันหยี เหตุเพราะเราทุกคนในนี้ก็ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว “อื้อ” “ปันหยี ไม่อื้อนะครับ แล้วรับของจากคนอื่นมา ปะป๋าสอนว่ายังไง ยังจำได้ไหม” เด็กน้อยที่เกาะหลังปานตะวันอยู่ยอมขยับออกมาแล้วสบตากับพี่ชายคนโตอย่างโรม นานนับนาทีที่ริมฝีปากเล็กจะยอมเอื้อนเอ่ยในสิ่งที่เขาเคยร่ำสอนไป “ขอบคุน ขอบคุนค่ะ” โรมยิ้มกว้างเห็นฟันสีขาวสะอาดครบทุกซี่ ลองยื่นลูกโป่งที่ช่วยกันเติมลมเข้าไปกับรันให้เด็กหญิงที่อยู่ในชุดฟูฟ่องอีกครั้ง เห็นมือเล็กยอมเอื้อมออกมารับแล้ว แน่นอนว่าทุกคนในบ้านที่มองเหตุการณ์ดังกล่าวอยู่ก็ได้แต่ระบายยิ้มบางตามกัน เนื่องจากมาวันแรกคิดว่าปันหยีจะเข้ากับครอบครัวเราไม่ได้เลย แต่ทุกคนในนี้ล้วนก็เป็นคนที่ปานตะวันรักและเชื่อใจ อย่างไรเด็กน้อยก็ต้องรับรู้มันได้อยู่แล้ว แค่ต้องใช้เวลาปรับตัวเพิ่มอีกนิด ก็บิดาเล่นพาลูกสาวเข้าบ้านมาในตอนสามขวบแล้วนี่ เด็กมันชินกับพวกเขาสิแปลก คิดแล้วปราบก็อยากจะให้ลี่หมวยหยิกหลังลูกชายให้เนื้อเขียวอีกสักรอบ ติดที่ว่าซ้อเล็กไม่ถนัดใช้ความรุนแรงกับลูกกับเต้า แต่ใช้กับปราบแบบเต็มแม็กซ์ตลอด! “ปันหยี ลูก หนูอยากห่อของขวัญช่วยพี่โรมกับน้องรันไหม” “ของขวัน...” “ใช่จ้ะ ห่อไหม เดี๋ยวเราจะจับฉลากกันด้วยน้า มีของเล่นเพียบเลย” เป็นหนูนาที่เปย์พวกของเล่นเด็ก ๆ แล้วหอบหิ้วลงมาให้ลูกชายช่วยห่อเพื่อหากิจกรรมให้ทำในระหว่างที่ผู้ใหญ่นั้นยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารช่วยซ้อใหญ่ และคิดว่ามันจะดีมาก หากใช้กรณีนี้ให้เด็ก ๆ สนิทสนมกันมากขึ้น เพราะเราตกลงกันแล้วว่าจะเลี้ยงสามแสบนี่ให้เป็นพี่น้องท้องเดียวกันไปเลย “หนูม่ายมีแลก” “ไม่เป็นไรจ้ะ ทุกชิ้นพี่โรมกับน้องรันแบ่งปันหยีได้” “ช่าย พี่แบ่ง ช่ายม่ายรัน!” “ฮับ” ปานตะวันต้องช่วยพยุงผู้เป็นลูกสาวลงจากแคร่ไม้ด้วยความระมัดระวัง เห็นเจ้าตัวเล็กยอมเดินไปรวมกลุ่มกับพวกพี่ชายก็ทำเอาเขาเบาใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะต้องสบตากับลูกสาวคนเล็กของเสี่ยสิบเพชรที่จ้องมองกัน “อะไรครับ” “ยังจะถามอีก ปล่อยให้เด็ก ๆ เล่นกันไป แล้วนายไปซื้อน้ำแข็งกับเบียร์มาเพิ่มหน่อย” “คนในบ้านก็มีให้ใช้ ไม่ก็สั่งเอาสิครับ” “ไม่ ก็พี่จะใช้นาย มันจะทำไมล่ะ ร้านป้านุชนะ มอไซค์อยู่ตรงนั้นจ้า” “แล้วตังค์ล่ะครับ” “โอ๊ย เป็นถึงผู้กองแล้ว จะเลี้ยงพี่สาวคนนี้ไม่ได้เลยไง๊” ปานตะวันผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น เงินเดือนข้าราชการนายตำรวจแบบเขาจะไปสู้พวกนักธุรกิจได้อย่างไร ไม่เช่นนั้นเขากับลูกสาวก็คงไม่โดนทิ้งแบบนี้หรอก คุณครูณีนรินทร์ที่เห็นน้องชายยอมรับกุญแจยานพาหนะพร้อมขับขี่ออกไปแล้วก็อดที่จะเดินตรงมาสอบถามกับฝาแฝดของตัวเองไม่ได้ “เหล้าเบียร์ ไม่ใช่ว่าเฮียปราบสั่งให้คนเอามาลงให้แล้วเหรอ ทุ่มหนึ่งแล้วนะ ทำไมใช้น้องออกไปแบบนั้น คงไม่ใช่ว่า...” “หรือพี่จะยอมให้คนแบบนั้นได้กลับมาเป็นแม่ของปันหยีอีก” ต่อให้พวกเราไม่ได้ถามหาเหตุผลว่าอย่างไรปานตะวันถึงได้หอบลูกสาวกลับบ้านมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะหูหนวกตาบอดจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเลย ยิ่งกลับหนูนา แค่น้องสาวเอ่ยปากกับผู้เป็นสามี ข้อมูลทุกอย่างที่อยากรู้ก็ถูกวางอยู่ตรงหน้าภายในไม่กี่ชั่วโมงต่อมาแล้ว และคงจะโกรธมาก ที่ปานตะวันต้องไปเจออะไรแบบนั้น ณีนรินทร์เองก็ไม่ได้ต่างกันเลย แต่สิ่งที่หนูนากำลังทำมันจะดีจริง ๆ หรือ แผลปานตะวันยังสด เกรงว่าน้องชายจะยังไม่ยอมเปิดใจ หรือถ้าร้ายแรงกว่านั้นอาจจะปิดกั้นไปแล้วก็ได้ แบบนั้นคนเจ็บสุด ๆ คือคนที่ยังรออีกฝ่ายเสมอมา “ไม่อยากหรอก แล้วซ้อเล็กก็คงไม่มีทางยอมแน่นอน” “อือ เพราะงั้นหนูจะชิงหาเมียใหม่ให้ปานตะวันมันตั้งแต่ตอนนี้เลย” TBC.