เช้าวันต่อมาพิชชาต้องตกใจตื่นเมื่อณพิชย์ปีนขึ้นมากอดเธอบนเตียง
“แม่ แม่ฮะ” เสียงเล็กๆ ทำให้เธอลืมตารวดเร็วเมื่อนึกได้ว่าเมื่อคืนมานอนที่บ้านเสขสุรักษ์
“พุทเหรอลูกมาได้ไง” เธอลุกขึ้นนั่งสองมือกอดลูกชายที่เกาะตัวมารดาแน่นเหมือนลูกชะนี
พิชนันท์ขึ้นเตียงมาอีกด้าน เด็กหญิงอยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว
“แม่ขา วันนี้พ่อบอกจะทำหมูกระทะกินกันค่ะ”
“ถ้าพราวยังง่วงก็นอนต่อได้ ผมไปดูลูกพาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาแล้ว” ธาดาพูดอยู่อีกมุมห้องหนึ่ง
พิชชาหันไปมองเขา เธอนึกได้ว่าเมื่อคืนหลังจากที่คุยกันเธอเผลอหลับบนโซฟา มารู้สึกตัวอีกทีกลางดึกก็นอนบนเตียงแล้ว เจ้าของห้องนอนข้างๆ ไม่ได้ทำอะไรเธอเลย
'คุณใหญ่ไว้ใจได้จริงๆ ด้วย พลาดไปเธอจะหาพ่อของลูกแบบนี้ได้จากไหน' เธอคิดชื่นชมเขาในใจ
“ไม่นอนแล้วค่ะ เมื่อคืนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้” หญิงสาวพูด
“แช่น้ำอุ่นจะง่วงหลับสบาย” ธาดาตอบสั้นๆ เขาหันไปคุยกับเด็ก
