“พิมไปแล้วเหรอคะคุณใหญ่” พิชชาลงมาจากชั้นบนหลังจากที่เด็กๆ หลับในการนอนช่วงกลางวัน
“ครับ ผมคุยกับคุณพิมแล้วเรื่องแต่งงาน พี่สาวพราวบอกว่าขอให้จัดเลี้ยงพระเล็กๆ ที่นี่ก็พอ พราวจะว่าไง” ธาดารับน้ำที่เธอส่งให้ พิชชานั่งลงตรงข้ามกันกับเขา
“ก็ดีค่ะ ไม่ต้องบอกใครมากมาย” เธอเห็นด้วย
“แล้วเรื่องสินสอด คุณพิมบอกว่าให้ผมให้พราวเอง”
หญิงสาวขมวดคิ้ว
“ต้องมีด้วยเหรอคะ ไม่เอาหรอกค่ะเราไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ แบบคนอื่นสักหน่อย” เธอทำสีหน้าประหลาดใจ
“เราแต่งงานกันจริงๆ พราว จะจดทะเบียนกันจริงไม่ได้ทำเอกสารเท็จนะ” ธาดาแย้งทำให้เธอค้อนเขา
“เรื่องนั้นรู้ค่ะ แต่...ช่างเถอะ” เธอพึมพำกับตนเองว่าความหมายของเธอคือหลังแต่งงานเธอกับธาดาก็คงใช้ชีวิตเหมือนเพื่อนกัน ไม่ใช่สามีภรรยาปกติแบบคู่อื่นๆ แต่ก็ขี้เกียจจะพูดเพราะคิดว่าเขาก็คงรู้ตัวเองดี
“อีกเรื่องคือเราจะอยู่กันที่บ้านไหน ถ้าพราวกับลูกย้ายไปอยู่บ้านผมเด
