ผลตรวจออกมาว่าพิชชาข้อเท้าแพลง นายแพทย์เจ้าของไข้แนะนำให้พิชชานอนโรงพยาบาลหนึ่งคืนเพื่อดูอาการแทรกซ้อนอื่น
“หนูจะนอนกับแม่ด้วยค่ะ”
พิชนันท์อ้อนมารดา เธอขึ้นไปซบกับไหล่พิชชาบนเตียงคนไข้
“พุทด้วยฮะ” ณพิชย์พูดบ้าง เด็กชายยังคงเข้าใจว่าแม่มาเที่ยวที่โรงพยาบาล
“จะนอนตรงไหนล่ะลูก”
พิชชาครึ่งนั่งครึ่งนอนอ้าแขนรับร่างเด็กชายที่ปีนขึ้นมาอีกคน
พิมาลาเห็นว่าน้องสาวยังเดินไม่ได้ หากธาดาต้องดูแลทั้งคนป่วยและคู่แฝดอีกสองคนเขาคงไม่ไหว
“ป้าว่าไปนอนบ้านป้าดีกว่า คืนนี้เราจะได้นอนดูการ์ตูนกันไงลูก” เธอเกลี้ยกล่อมหลานๆ
ณพิชย์นิ่งคิด เด็กชายอยากอยู่กับพ่อแม่แต่การไปนอนบ้านป้าพิมก็อยากไปเช่นกัน
“ไปค่ะป้าพิม แต่หนูอยากกินไอติมด้วยได้ไหมคะ” พิชนันท์ตอบทันทีทำให้คู่แฝดรีบพูด
“พุทไปด้วยฮะ พาพุทไปกินไอติมด้วยนะป้าพิม”
ธาดามองพี่สาวของภรรยาอย่างขอบคุณ
“ขอบคุณมากครับคุณพิม คืนนี้คงต้องรบกวนฝากดูแลพ
