เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกบรรยากาศวงเหล้า
กรี๊งงง กรี๊งงง!
ภีมร์หยิบขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกดรับ
“ครับ… แม่เล็ก”
ปลายสายส่งเสียงมาอย่างอ่อนโยนแต่แฝงความเหงา
“ตามภีมร์ลูก… ที่บ้านมันเงียบเหลือเกิน กลับมาอยู่บ้านเถอะนะ”
ภีมร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยเสียงนุ่ม
“ครับแม่เล็ก… พรุ่งนี้เลิกเรียน ผมจะรีบกลับนะครับ”
น้าเล็กต่อทันที เสียงทุ้มจริงจังแต่ใจดี
“และอีกอย่าง… จัดเตรียมสถานที่วันเกิดไว้ให้แล้วนะภีมร์ ลูกไม่ต้องห่วง”
"ครับ... แม่เล็กเจอกันพรุ่งนี้เย็นครับ"
เขากดวางสาย บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบไปทันที พัชระกับแทนไทยหันมามองหน้ากัน แต่ไม่เอ่ยอะไรอยู่ชั่วขณะ
จนในที่สุดพัชระก็พูดขึ้น
“ภีมร์… กูถามจริง มึงก็รู้นะว่าน้าเล็กมึงไม่ชอบทั้งพลับทั้ง ผอ.”
ภีมร์เงยหน้าขึ้น สายตานิ่ง ยกคิ้วเป็นเชิงยอมรับแต่ไม่ตอบตรงๆ เขายังคงรักและเคารพแม่เล็กเกินกว่าจะเถียงออกไป
แทนไทยถอน
