น้ำตาลมองรอบตัว เธอพยายามกลั้นน้ำตา
ก่อนเอ่ยเสียงเบาๆ แต่มั่นคงกับชุมา
“แม่คะ… หนูว่าเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ วันนี้หนู… คงอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว”
ชุมาโอบบ่าเธอไว้แน่น
“ได้ลูก… แม่ก็ไม่อยากให้แกทุกข์ใจต่อหน้าคนอื่นหรอกนะ”
น้าเล็กรีบค้านเสียงแข็ง
“ชุมา! น้ำตาล… เรายังไม่ได้เริ่มแผนการเลยนะ จะรีบกลับแล้วเหรอ”
ชุมาหันมาสบตาเพื่อน สีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน ก่อนยกมือจับมือน้าเล็กแน่น
“เอาไว้วันหลังเถอะหนูเล็ก… น้ำตาลตอนนี้ไม่ไหวแล้ว เธอคงเสียใจมาก ฉันต้องพาลูกกลับบ้านก่อน”
น้าเล็กเม้มปาก สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ก็จำต้องกล้ำกลืน
“เฮ้อ… ก็ได้ แต่แกอย่าลืมสิ ว่าเรายังมีเรื่องต้องจัดการอยู่นะ”
ชุมาพยักหน้าเบาๆ พลางโอบไหล่น้ำตาลที่ยังสะอื้นไห้อยู่ไม่ห่าง
“ฉันไม่ลืมหรอก… แต่ตอนนี้ น้ำตาลต้องมาก่อน”
ทั้งสามเดินเลี่ยงออกจากมุมเสียงดังของงานเลี้ยง ความคึกคักและเสียงเพลงวันเกิดยังคงก้องตามหลังมา
น้ำ
