ค่ำวันเดียวกันบรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน ใกล้เกินไปจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทันมือของคิรากร ยังจับใบหน้าเธอไว้เบา
แต่แน่นพอให้รู้ว่าเขา “ไม่ปล่อย”
“…ตอนนี้ถอยทันนะ”
เสียงเขาแผ่วต่ำเหมือนให้โอกาสสุดท้ายตังค์ตังค์ไม่ตอบแต่เธอก็ไม่ถอยวินาทีนั้นเหมือนทุกอย่างถูกตัดสินแล้วคิรากรจ้องเธอ ลึกก่อนจะก้มลงช้า ๆ ช้าจนเธอรับรู้ทุกระยะของความใกล้หัวใจเธอเต้นแรง จนแทบระเบิด
“…คุณ”
เสียงเธอสั่นแต่คำพูดหยุดอยู่แค่นั้นเพราะวินาทีต่อมาริมฝีปากของเขาก็แตะลงมาเบา
มากเหมือนถามมากกว่าบังคับตังค์ตังค์ชะงัก
ทั้งตัวแต่ไม่ได้ผลักไม่ได้หนีและนั่นคือคำตอบจูบนั้นค่อย ๆ ลึกขึ้นจากแค่แตะกลายเป็นแนบ
แน่นลมหายใจเธอสะดุดมือเธอกำเสื้อเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
“…อือ”
เสียงเบาหลุดออกมาทำให้คิรากรหยุดเสี้ยววินาทีเขาผละออกนิดเดียวพอให้สายตายังล็อกกัน
“…ไม่ต้องฝืน”
เขาพูด เสียงต่ำ
“…ฉ
